Mai
22
O regreso de Manuel Fraga a Galicia, coincidindo coa última semana de carreira electoral, pode ter varias lecturas en clave política. Amais diso, non é o primeiro que tamén ve algún que outro risco na presenza do ex presidente da Xunta precisamente agora.
Entre as teóricas vantaxes de ter a Fraga nestes mítines, destaca sen dúbida o máis que demostrado tirón do político de Vilalba entre as masas populares. Ninguén como el pode seguir atraendo o voto de Ourense e Lugo, graneiros do PP dende tempo inmemorial. Case todos os análisis poñen en entredito a continuidade do Partido Popular nas deputacións, sobre todo na de Pontevedra. Pero a de Lugo tamén está en xogo, e aí, nesa disputa, os votos de todos os concellos serán claves. E mal que lles pese, Núñez Feijoo todavía segue a ser un auténtico desconocido entre os votantes do oriente galego, especialmente os de maior idade.
Pero algúns xa olvidaran a Fraga. E cando Fraga abre a boca, hai moitos -dentro do PP- que empezan a suar. Un discurso populista, que racha coa renovación do discurso que viña levando a cabo Feijoo dende que accedeu ao trono da centrodereita galega.
O último mítin do PP serve de exemplo. E non me refiro á súa proposta de que retrocedamos cen anos e instauremos, tal como fixo Maura e como aínda pervive noutros países como Brasil, a obrigatoriedade de ir votar. Iso queda para outro debate.
Refírome, por exemplo, á intrínseca relación entre botellón e fracaso escolar. As súas palabras podédelas ler neste xornal: «el que no estudia es porque no quiere o porque quiere ir al botellón». Ou ao feito de considerar «ilegítimos» a los hijos de Segolene Royal. Tamén falou do aborto e do divorcio, temas totalmente secundarios no debate político actual, dicindo que hoxe en día “desfanse tantos matrimonios como se crean”. E tivo tempo para acusar ao bipartito de ser o culpable «de pechar a vía do Salnés», algo que non parece ilóxico -o peche- polo tamaño do burato alí existente.
Que réditos -ou paos- sacará en limpo o PP coa chegada de Fraga en Galicia? Polo de pronto, xa ten asegurados un bo feixe de titulares.
Mai
15
Porque non sabe.
O noso presidente non foi chamado polo camiño da oratoria, como di o señor Pérez e como sabe calquera que o escoitara falar algunha vez. Trabúcase, non se explica ben, repite unha e outra vez os mesmos datos e encaixa moi mal que lle rebatan algunha afirmación. Na tele, tanto Feijóo como Quintana, sen ser ningún dos dous un Castelar, podían telo comido con patatiñas. El sábeo, e tamén o saben os seus asesores, e por iso non lle deixan lucir a súa dialéctica en público.
¿Significa iso que é un mal político? Non necesariamente. As virtudes de Touriño son outras, máis relacionadas co planeamento, coas cuestións técnicas e con todas esas labores de enxeñería escura que fan que funcione un goberno. Din que niso é bo, ben, podemos crelo, pero é unha virtude difícil de vender de San Caetano para fóra. Así que, para disimular, el adícase a pasar desapercibido, que así non lle atribúen méritos pero tampouco cagadas.
Pero desta víuselle o plumeiro. Iso de mandar a Orozco a debater, así, as bravas, que estaba o pobre máis despistado que o que fixo a vendima en xuño, foi unha mala xogada. Houbo moitas peticións, moitas preguntas que o presi non soubo responder, porque iso de “e que non quero tapar ós que piden ó voto” foi a peor excusa que nos botaron á cara en anos. De seguro que non tivera quedado tan mal se fose ó debate.
En fin. Se cremos na súa palabra, verémolo nos platós da TVG en 2009, cando nos pida o voto. Xa pode aproveitar estes dous anos para ir tomando clases de discurso, se non quere que o coman con patatiñas.
Mai
15
Houbo debate. A pasada semana estivo Quintana, onte estiveron Quintana e Feijoo. ¿A vindeira irá Touriño? Non o creo. Normas do marketing político español: o que goberna non debate, sobre todo se a oratoria non está entre as súas virtudes.
O debate de onte á noite volveu demostrar que a xente non é tan apática como se repite de continuo, como algúns se empeñan en repetir (¿de xeito interesado?). Un debate tremendamente aburrido, retórico e lento tivo un 18% de audiencia (a pasada semana quedara no 15%, e a anterior no 10%).
A xente non vai ler longas análises da situación política, nin se vai esforzar en consultar o grosos programas-marco dos partidos, pero si quere ter información, quere escoitar as propostas dos candidatos, reclama que as ideas se debatan. Un autor xa clásico nas Teorías da Comunicacióm, William Gamson, denunciaba os intentos de negarlle aos votantes a súa dimensión racional: repetía que os cidadáns non son tan parvos nin están tan mal informados.
Non nos tomen por parvos, por favor. Non o somos.
