Arquivo para a categoría eleccións.
Feb
19
Non hai campaña electoral na que non salte unha polémica sobre o voto da emigración. Propaganda con cheques a-legais, publicidade antes de tempo, subvencións que chegan e se ostentan en plena campaña, viaxes cun calendario de reunións moi dubidoso…
Normal, claro. Sudamérica, con tanto galego, fillo de galego e neto de galego con dereito a voto, queda lonxe e sen vixilancia,… e esas redes clientelares, maduriñas xa de tantos anos que se levan usando, axudan tamén a impor unha promoción electoral baseada nos regaliños e as paparotas.
Destes usos e costumes, seica non se libra ninguén. En terra de lobos, hai que ouvear coma eles, din en Ourense, e en tempos duros de votacións hai que aproveitar toda a vantaxe posible. E xa postos a soltar tópicos, se te pillan, négao todo.
¿Que vas a un mitin co certificado dunha subvención da Deputación de Pontevedra baixo o brazo? Pois non era para que eses pailarocos saiban a quen lle deben un favor, era para que o papel non se perdese no envío. ¿Correo electrónico, di vostede? Pero home, como se van entender os pobres velliños do centro galego co invento de internet. Iso é só algo que usan os modernos.
¿Que enviaches a unha galega de acento arxentino a que vaia porta a porta para pedir o voto, con gastos pagos por parte da Xunta? Mentira, todo mentira. Pagámoslle o billete de avión. para que fose ver á súa avoa moribunda. Se vostede ten problemas humanitarios que atender en Bos Aires, pase pola Secretaría Xeral de Emigración, que lle conseguimos un voo transoceánico nun dicir “Emilio Pérez Touriño”. E miren como no lo paga, a moi lurpia, índolle co conto á oposición.
Todo un vodevil, no que non pode faltar como contrapunto, lexislatura tras lexislatura, a promesa de implantar a votación en urna e limpalo todo de merda. Promesa que nunca se cumpre.
E logo nos estrañamos de que a xente non tome en serio a política…
Feb
2
Que non se alarme ningún lector, non. O bipartito goza da mesma saúde que hai unha semana, e hai un mes. O que pasa é que os cruces de acusacións entre nacionalistas e socialistas empezan a ter tal magnitude que, de aquí en adiante, non lles quedará máis remedio que convivir como inimigos íntimos, como Sabina e Fito Páez. Amigos sobre a moqueta de San Caetano. Inimigos nos mítines electorais.
Esta é a primeira ocasión en que os socios de Goberno na Xunta loitarán face to face, diante dos medios e con luz e taquígrafos. Ata agora, o único proceso electoral fora o das municipais, no que apenas trascenderan liortas de importancia. Entroutros motivos, porque tampouco tiña moito sentido tirarse a louza entre eles e, días despois, verse obrigados a pactar en boa parte dos concellos galegos.
Pero as xerais son diferentes. O BNG non precisa dos socialistas para nada. E Zapatero, por moi axustado que estea o resultado final, pouco lle ten o que acaden os nacionalistas no Congreso. Moi, moi axustadas terán que estar as contas para que o PSOE precise do nacionalismo galego, aínda que isto non significa que o BNG non poida ser decisivo en Madrid. Pero ben saben na sé nacional de Rodríguez de Viguri que iso de non xogar con dúas barallas (estilo CiU ou PNV), adaptables a calquera ideoloxía e pacto, réstalle capacidade de decisión á formación frontista. Iso, engadido ao número de escanos, claro.
E con estas, empezaron os golpes. A Quintana non lle gustou o dos 400 euros de ZP. Pouco tardou o xefe de Organización dos socialistas, Ricardo Varela, en comparar esa medida co salario de liberdade que promove a Vicepresidencia. A crítica de Quintana “ten moito que ver” coa campaña electoral, dixo o político lucense.
E a cousa, lonxe de amainar, continúa. Agora toca plano acuícola. Hoxe mesmo, o BNG ofreceulle un pacto ao PSdeG para modificalo deixando tres piscifactorías. Esa proposta non foi ben acollida polos socialistas, que lles acusan de “airear” os trapos sucios do Goberno fóra de San Caetano.
Tendo en conta que aínda un mes para a cita electoral… alguén da máis?
Xan
29
Alberto Núñez Feijóo conseguiu pechar onte as candidaturas electorais do PP para A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. E menos de media hora despois, corría a contarllo aos xornalistas, coas presas propias de quen leva catro días de retraso sobre o que fan en Madrid.
Pero, por suposto, Alberto di que a demora non se debeu a discrepancias internas, non, diso no PPdeG non hai. Lembremos que durante a sucesión de Fraga, e tamén cando Baltar estivo a piques de montar unha escisión, os líderes populares non facían máis que repetir na prensa que alí todo o mundo estaba de acordo en todo. Eles son un partido cohesionado, non como eses caixóns de saste do PSOE e o BNG.
E de seguro que, con tanta unidade, todos, boinas e barretes, estiveron encantados de readmitir por sorpresa a Nava Castro, a raíña de Ponteareas. Esquecido queda xa o asuntiño aquel de romper o goberno polo plan de urbanismo. Tan esquecido que se lle dá o número 3 na lista por Pontevedra, un posto que practicamente garante un asento no Congreso
Xunto a sorpresa de Castro, temos o que Feijóo chama “renovación respetuosa” das listas, consistente en coller a xente que nunca fora candidata ao Congreso ou ao Senado, pero que leva no partido unha chea de anos. E difícil non recoñecer un nome nos postos altos. Aquí, todos xuntiños:
Por exemplo, os catro números un. Na Coruña, Antonio Erias, un paracaidista que foi rival de Paco Vázquez nas municipais de 1999 e que obtivo un dos peores resultados do PP na cidade. En Lugo, Joaquín García Díez, alcalde antes que Orozco. En Ourense, Celso Delgado, que xa foi cabeza de lista en 2000 e 2004. En Pontevedra, Ana Pastor, deputada dende 2000 e Ministra de Sanidade con Aznar.
Outros casos de “renovación” son Juan Juncal, ex alcalde de Ferrol, Corina Porro, ex alcaldesa de Vigo, Gerardo Conde Roa, candidato á alcaldía de Santiago en 1987 e en 2007, Arsenio Fernández de Mesa, ex delegado do Goberno en Galicia, Mª Jesús Sainz, unha das moitas ex conselleiras de Educación de Fraga, Jose Luis Torres Colomer, actual alcalde de Ribeira, Raquel Arias, alcaldesa de Sober…
Todos eles teñen unha alta probablidade de ocupar un dos escanos que outorgan os votantes galegos no Congreso ou no Senado. Unha grande reponsablidade, que consiste, ante todo, en cobrar un sobresoldo e votar si ou non segundo mande o xefe do Grupo Popular. Normal que Feijóo non queira deixala en mans de completos novatos.
Xun
1
Chegados a este punto, os pactos entre socialistas e nacionalistas parecen feitos. Xa non hai sopresa, nin incertezas respeito ao éxito das negociacións. Varela e Jorquera están escenificando estes días a dureza das conversas con interminables encontros, pero os dous saben de sobra que o importante non ten negociación.
Explícome. Dentro dos pactos que están a negociar ambas forzas, existen os Pactos A e mais os Pactos B. Hai uns pactos de primeira, e outros de segunda. Os da clase a son os urxentes, os outros son os que poden esperar.
Pactos A: naqueles concellos onde o PP foi a forza máis votada. Se non existe acordo, sairá elixido un alcalde do Partido Popular. Requírese acordo urxente. É o caso de Vigo, de Ourense, de Pontevedra ou das deputacións de Lugo e A Coruña. En todos os casos, o acordo entrambas forzas está máis que apalabrado. Xa o deixou claro Santi Domínguez en Vigo o mesmo día das eleccións, como exemplo. O fracaso Ventura-BNG debe servir de exemplo de que cun alcalde do PP, ningunha das dúas forzas políticas progresistas sae gañando. A saída de Cacharro, de Poly ou de Corina dase por feita. Iso é, hoxendía, innegociable. Todos estes pactos A, ou case todos, están resoltos.
Pactos B: aquí ven o problema. O pacto, en si, non é necesario para que o vencedor logre a alcaldía, e por iso ambas forzas teñen máis corda que tensar, pero tamén máis marxe para negociar, polo menos ata a primeira aprobación dos orzamentos municipais. É dicir, nin Losada, nin Bugallo, nin Irisarri nin Orozco necesitan -en principio- ao BNG. Pero unha actitude en contra do nacionalismo pode complicar moito as cousas, tal como sucedeu en Vigo no etapa pre-corinista.
En todo caso, a saúde das relacións nas cidades entre os socios de Goberno poden ser, a pequena escala, un anticipo das estratexias que levarán a cabo socialistas e nacionalistas cos seus compañeiros de cama. Desta volta, están en xogo o goberno das sete cidades e dúas das catro deputacións. Case nada.
Mai
28
Pasadas as eleccións cada formación política realiza as súas análises e valoracións. E sendo este o caso duns comicios locais, raro é que os partidos acaden victorias rotundas ou fracasos estrepitosos. Habendo 7 cidades e 315 concellos resulta complicado non apañar boa colleita.
Pero as cifras non enganan. Os datos son poderosos, non deixan lugar a engano ou a dobres lecturas. E no 27-M hai un claro vencedor, o PSdeG; uns que se manteñen con matices, o BNG; e outros que perden votos e poder, o PPdeG. Guste ou non.
Collendo lapis e calculadora, resulta que o Partido Popular vén de quedarse sen 84 concelleiros en Lugo e outros 84 concelleiros en Ourense. Aí perdeu as eleccións o partido de Núñez Feijoo, e xa de paso, deixouse polo camiño a todopoderosa Deputación de Lugo, institución clave no control e financiamento dos concellos lucenses.
A caída da dereita no rural galego contrasta co bo comportamento nas cidades, onde precisamente ninguén daba un duro polo PP. Subiu Conde Roa en Santiago, Negreira na Coruña e Juncal mantivo o tipo. Tamén o fixeron Telmo Martín en Pontevedra e Corina en Vigo. Pero ese esforzo resultou inútil. Co sistema electoral vixente no país, e co tripartidismo preponderante en Galicia, tanto ten que Conde Roa obteña 2 ou 12 concelleiros. Na práctica tenche o mesmo valor: o da oposición.
PSdeG: vencedor
O claro gañador dos comicios é o PSdeG. Os socialistas -salvo traizóns inesperadas- gobernarán en todas as cidades salvo en Pontevedra. Tamén liderarán a Deputación de Lugo e a da Coruña, e un puñado de votos impediu que Louro presida a de Pontevedra. Touriño estaba radiante, moito máis que nas pasadas eleccións autonómicas, cando contaba con varrer a Fraga e ao final acabou sufrindo no reconto emigrante de Pontevedra.
Nin Touriño contaba con semellantes resultados: con gañar 55 concelleiros en Lugo, outros 55 en Ourense, 37 en Pontevedra e 43 na Coruña. Dunha tallada, o PSdeG métese de cheo na vida municipal das provincias do interior e consolida a súa hexemonía nas cidades, con dous pequenos lunares: a Deputación de Pontevedra, que ata o 90% estivo nas mans socialistas, e as preocupantes baixadas de Bugallo, Losada e Orozco. Hai quen ve unha certa relaxación nos votantes, ou un medo ás maiorías absolutas.
BNG: claros e sombras
En canto ao BNG, os nacionalistas teñen material dabondo para facer unha única valoración. En xeral, os nacionalistas lograron incrementar o número de concelleiros en Lugo (12), Ourense (28) e A Coruña (27), e perder un só edil en Pontevedra. En menor medida que o PSdeG, pero tamén empeza a darse a coñecer nos concellos rurais galegos, onde ata agora eran pouco menos que uns descoñecidos.
Mais Quintana non tiña boa faciana, por algunhas razóns: a caída de Fernández Lores en Pontevedra, a única cidade en poder do BNG; o estrepitoso tortazo en Ferrol, onde perden a condición de ‘chave de goberno’ en favor de Esquerda Unida; ou o feito de que aínda sexan moi poucos os concellos gobernados por nacionalistas. Motivos dabondo para reflexionar.
En troques, o de Allariz ten un as na manga dun valor incalculable: exceptuando Ferrol, os votos do BNG serán imprescindible para que o PSdeG poida gobernar nas sete cidades galegas, incluindo o simbólico que resulta que o BNG teña algo que dicir na Coruña. Salvando as distancias, é o máis parecido a aquela dulce derrota que sufriu Felipe González ante Aznar.
Arquivado en:
municipais,
psoe,
eleccións,
política,
pp,
quintana,
feijoo,
touriño,
ferrol,
conde roa,
bng |
Comentarios (0)
Mai
28
0:20
Valoración final:
O PP apenas baixa (uns dous puntos, tan só), pero non gobernará ningunha cidade e só retén a Deputación de Ourense. Ademais, practicamente todas as vilas e case todos os concellos das áreas metropolitanas terán goberno de esquerda. Certo é que subiu na Galicia urbana, nomeadamente en Vigo, Pontevedra, A Coruña e Santiago, pero ese non é o titular hoxe. Eses votos só servirán para as estatísticas globais de Acebes e Rajoy. O PP xa non ten verdadeiro poder en Galicia, agás o que conserva Baltar (bo argumento para negociar: ¿congreso en outono?)
O PSOE apenas sobe (crece menos de dous puntos), pero gaña moitísimo poder: gobernará seis das sete cidades, tres das catro deputacións e suma vilas tan importantes como Fene, As Pontes, A Estrada ou Noia. Hoxe é un día feliz para Touriño. Certo é que o PP segue sendo (con moita claridade) o partido máis votado en Galicia e conserva máis da metade das alcaldías, pero ese non é o titular hoxe.
O BNG segue amosando unha febleza moi preocupante nas sete cidades de Galicia. Elección tras elección perde apoios nas zonas urbanas. Nestas eleccións é especialmente grave o descenso en Ferrol, Pontevedra e Vigo. Pola contra nas vilas e concellos mellora posicións. Iso lévalle a repetir os resultados globais de 2003 (19,25%), a sumar 70 novos concelleiros e a dobrar o número de alcaldías, que superán a trintena. Cómpre salientar que BNG suma Ribadeo, Mondoñedo, Teo, Sada, Melide e pode que Ponteareas.
Non hai cuarta forza política en Galicia. Tan só Terra Galega fíxose cunha certa cota de poder: tres alcaldías, 67 concelleiros… O PG non pasa de dez edís. E IU, malia os seus espectaculares resultados en Ferrol, non asoma a cabeza.
Os resultados, como case sempre, pódense ler de moitas maneiras. Pero, datos á marxe, a conclusión deste 27 de maio é que o PP perdeu, o PSOE gañou e o BNG empatou (que non é pouco, tendo en conta os resultados das últimas eleccións xerais, europeas e autonómicas).
Mai
27
Hai escasamente unha hora que se iniciou o 27-M. Hoxe temos día de eleccións, e a diferenza do que sucedeu durante a campaña, agárdanos un día do máis tópicos. Non haberá chapuzóns electorais, nin esperas electorais, nin paseos pola ría electorais, nin nada de nada…
Salvo novidade no discurso, os principais líderes políticos galegos e estatais apelarán unha vez máis a responsabilidade de cadaquén para que saia da casa e vaia votar. Visto o discreto éxito dos mítines e actos políticos dos nosos candidatos, fan ben e animar ao persoal, non sexa que o Pay Per View e a Misa das doce poida máis que os colexios electorais.
E nese discurso, seguro que tampouco falta o recurrente calificativo de «Festa da democracia» para calquera tipo de comicio electoral que se precie. ¿En realidade credes que os votantes conciben (concebimos) o dereito ao voto como algo para celebrar? Se cadra no 1977, si. Ou nos rexímenes totalitarios, tamén. A primeira vez que votas fai ilusión. A segunda, inda che anima. Pero a cousa vai a peor a medida que pasan os anos… algo irremediable.
Estaría ben que máis aló de preguntar a opción política elixida, os enquisadores a pie de urna preguntasen o motivo da súa visita. Vostede que fai aquí? Por que veu votar? Quen sabe o tipo de respostas que darían.
Mai
15
Houbo debate. A pasada semana estivo Quintana, onte estiveron Quintana e Feijoo. ¿A vindeira irá Touriño? Non o creo. Normas do marketing político español: o que goberna non debate, sobre todo se a oratoria non está entre as súas virtudes.
O debate de onte á noite volveu demostrar que a xente non é tan apática como se repite de continuo, como algúns se empeñan en repetir (¿de xeito interesado?). Un debate tremendamente aburrido, retórico e lento tivo un 18% de audiencia (a pasada semana quedara no 15%, e a anterior no 10%).
A xente non vai ler longas análises da situación política, nin se vai esforzar en consultar o grosos programas-marco dos partidos, pero si quere ter información, quere escoitar as propostas dos candidatos, reclama que as ideas se debatan. Un autor xa clásico nas Teorías da Comunicacióm, William Gamson, denunciaba os intentos de negarlle aos votantes a súa dimensión racional: repetía que os cidadáns non son tan parvos nin están tan mal informados.
Non nos tomen por parvos, por favor. Non o somos.
Mai
15
Unha das últimas propostas do PPdeG non ten carácter municipal, senón mais ben autonómico. Núñez Feijoo propón unha medida respecto ó pagamento de indemnizacións no caso de grandes catástrofes, como os incendios ou as riadas que afectaron a Galicia no último ano. En concreto, a súa proposición vai na liña de que o prazo máximo non supere os 15 días, e que sexan os concellos os que distribúan esas axudas unha vez que as aprobe o Consello da Xunta.
A medida pode que axilice a lentitude administrativa que en moitos casos ralentice ese pagamento, sobre todo no caso de extrema urxencia. Nos últimos acontecementos houbo casos deste estilo: casas asolagadas ou vehículos danados, por exemplo. Pero tamén hai quen discrepa. Logo das inundacións, mais dun representante do sector do seguro advertía de que unha excesiva benevolencia da Administración pública nestes casos derivaba no efecto contrario: que a tendencia fose a non asegurar, porque total paga a Xunta. E que os que si tiñan aseguradas as súas pertenencias, lamentasen gastar os cartos niso cando o sector público faise finalmente cargo de todo.
E en todo caso, tamén cómpre con urxencia un debate sobre as medidas para controlar onde, como e cando se destinan eses cartos. Casos coma o do Prestige, onde máis dun pillo (ou caradura, como se queira) pintou o seu barco ou cambiou o motor a costa da Xunta, serven de advertencias.
Mai
14
Pode resultar paradoxal que eu afirme que estou convencido de que o PSOE é o partido que máis vai mellorar os seus resultados en Galicia nas eleccións municipais, e que ao mesmo tempo diga que é quen máis ten que perder. Os resultados do PP vanse mover entre o lixeiro descenso e a devacle, os do BNG entre o mantemento do nivel de voto do 2003 e unha pequena subida, e os do PSOE entre un ascenso moderado e un ascenso espectacular. É un paradoxo, repito, que neste escenario eu siga dicindo que o PSOE en Galicia pode ter un mal espertar o 28 de maio, mesmo mellorando os seus datos de hai catro anos.
É obvio que os socialistas galegos están nun bo momento. Gobernan en Madrid e Santiago, manteñen aínda o empuxe daquel “efecto Zapatero” do 2004 (aínda que seguramente a preamar do efecto quedou xa atrás), e poden capitalizar nos concellos a xestión realizada á fronte da Xunta. Factores todos que deixan ao PSOE ás portas de gobernar seis das sete cidades de Galicia, tres das catro deputacións e con opcións claras de facerse cun bo feixe de novos gobernos municipais en concellos de pequeno e medio tamaño.
Perfecto. ¿E se non o conseguen? ¿Que pasará se o PSOE non é quen de facerse con Ourense e/ou Vigo (a enquisa de Sondaxe de onte amosa a un Abel Caballero moi feble)? ¿Que pasará se non goberna as deputacións de Pontevedra e Lugo? ¿E se só conquista un pequeno número de novos concellos, e ningún deles de verdadeira importancia? O PSOE galego, despois dunha desastrosa década dos noventa, está no seu mellor momento, semellante ao das municipais de 1987 (cando obtiveron o seu mellor resultado co efecto arrastre do goberno de Felipe González), un escenario ideal que seguramente tardará moitos anos en repetirse. Se nestas eleccións non acada o resultado histórico co que soña, nunca o conseguirá. Todos sabemos do malas que son as vitorias amargas.
