Arquivo para a categoría feijoo.
Xan
29
Alberto Núñez Feijóo conseguiu pechar onte as candidaturas electorais do PP para A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. E menos de media hora despois, corría a contarllo aos xornalistas, coas presas propias de quen leva catro días de retraso sobre o que fan en Madrid.
Pero, por suposto, Alberto di que a demora non se debeu a discrepancias internas, non, diso no PPdeG non hai. Lembremos que durante a sucesión de Fraga, e tamén cando Baltar estivo a piques de montar unha escisión, os líderes populares non facían máis que repetir na prensa que alí todo o mundo estaba de acordo en todo. Eles son un partido cohesionado, non como eses caixóns de saste do PSOE e o BNG.
E de seguro que, con tanta unidade, todos, boinas e barretes, estiveron encantados de readmitir por sorpresa a Nava Castro, a raíña de Ponteareas. Esquecido queda xa o asuntiño aquel de romper o goberno polo plan de urbanismo. Tan esquecido que se lle dá o número 3 na lista por Pontevedra, un posto que practicamente garante un asento no Congreso
Xunto a sorpresa de Castro, temos o que Feijóo chama “renovación respetuosa” das listas, consistente en coller a xente que nunca fora candidata ao Congreso ou ao Senado, pero que leva no partido unha chea de anos. E difícil non recoñecer un nome nos postos altos. Aquí, todos xuntiños:
Por exemplo, os catro números un. Na Coruña, Antonio Erias, un paracaidista que foi rival de Paco Vázquez nas municipais de 1999 e que obtivo un dos peores resultados do PP na cidade. En Lugo, Joaquín García Díez, alcalde antes que Orozco. En Ourense, Celso Delgado, que xa foi cabeza de lista en 2000 e 2004. En Pontevedra, Ana Pastor, deputada dende 2000 e Ministra de Sanidade con Aznar.
Outros casos de “renovación” son Juan Juncal, ex alcalde de Ferrol, Corina Porro, ex alcaldesa de Vigo, Gerardo Conde Roa, candidato á alcaldía de Santiago en 1987 e en 2007, Arsenio Fernández de Mesa, ex delegado do Goberno en Galicia, Mª Jesús Sainz, unha das moitas ex conselleiras de Educación de Fraga, Jose Luis Torres Colomer, actual alcalde de Ribeira, Raquel Arias, alcaldesa de Sober…
Todos eles teñen unha alta probablidade de ocupar un dos escanos que outorgan os votantes galegos no Congreso ou no Senado. Unha grande reponsablidade, que consiste, ante todo, en cobrar un sobresoldo e votar si ou non segundo mande o xefe do Grupo Popular. Normal que Feijóo non queira deixala en mans de completos novatos.
Dec
19
O presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar, postulou a Alberto Núñez Feijoo como futuro ministro de Fomento en Madrid. “Sería bo para Galicia”, dá a entender Baltar, sumándolle á súa proposta o feito de que Feijoo xa coñece o funcionamento da Administración central.
Está claro que o presidente dos populares galegos coñece de que vai o tema de licitacións, adxudicacións, proxectos de obra e autorizacións ambientais. Foi conselleiro de Política Territorial, equivalente á galega dese Fomento que a xuizo do PP, tan mal defende Magdalena Álvarez para os intereses de Galicia.
E do seu paso por Correos e o Insalud, Núñez Feijoo conserva esa sona de “xestor audaz”, de perfil tecnócrata, de técnico máis que de político. Así foi como chegou a Galicia, aínda que as circunstancias de 2005, a caída de Fraga e o seu afianzamento como líder da oposición teñen mudado a súa forma de actuar. Non vale un técnico como crítico do bipartito.
Chegados a este punto, que gañaría Feijoo marchando a Madrid? De cumprirse esa hipótese, tería pouco menos dun ano para ocupar o cargo. Pasaría a ser ministro en Marzo de 2008, e as eleccións galegas serán -salvo novidade- a mediados de 2009. ¿Tempo suficiente para incrementar a súa presenza entre os votantes galegos?
Hai dúbidas ao respecto. Non tería tempo de inaugurar as grandes obras do AVE, e só algúns tramos da Autovía Transcantábricas, as grandes obras que está a executar Fomento en Galicia. Pola contra, perdería totalmente o contacto co día a día galego, coa vida política do país.
A opción de ministro como paso previo a candidato saiulle medianamente ben a López Aguilar en Canarias. Gañou as eleccións. Pero non goberna, e tampouco volveu ser ministro. Por iso xurden dúas dúbidas: ¿Está Feijoo polo labor, se o require Rajoy? ¿Que pasará co partido, se acepta esa opción e sae elixido?
Nov
8
Como feito adrede, a comisión parlamentaria que investiga o feito na Cidade da Cultura reuniu nunha mesma mañá a Feijoo a Fraga, pasado e futuro do Partido Popular en Galicia. E máis alá do dito e do que se quixo dicir, unha cousa quedou claro: Fraga todavía segue a ser a referencia política de moitos galegos. Iso sábeno todos os medios. Fraga vende, fale ou non fale. Fraga sempre é noticia.
Xa quedou demostrado polo overbooking de xornalista na sala de comparecencias. Ou polo colapso informático no Parlamento, motivado pola multitude de conexións a internet para ver en directo a comparecencia do León de Vilalba. Todo expectación.
Con esas, a presenza de Feijoo pasou pouco menos que desapercibida. Foi o segundo prato do universo da centrodereita galega, algo ao que non está todavía acostumado. Defendeu o proxecto do Gaiás, como non ía ser menos, pero o que poucos imaxinaban era o que posteriormente dixo Fraga.
O ex-presidente asumiu “erros de coordinación”, algo que salta á vista vendo o desfase orzamentario. Pero ao mesmo tempo, descargou culpas a compañeiros do Executivo popular daquel momento, e mais en concreto, os titulares de Economía e Cultura, Orza e Pérez Varela.
Mais como en toda boa comida, faltaba o postre. E o postre veu da man dun arquitecto alemán, con aspecto chinés e o único ao que non lle gustou a proposta de Eisenmann, ata o punto de votar en contra cando integraba o xurado. Wilfried Wang elevou a 600 millóns de euros (100.000 millóns das antigas pesetas) o custo da obra. Só do remate da obra.
A Wang non se lle escapou que os 700.000 metros cadrados do Gaiás haberá que enchelos de contidos, limpalos, darlle luz e o máis importante, promocionalos internacionalmente para lle obter rendabilidade. O traballo da comisión céntrase no pasado, pero o arquitecto non deixou de falar do futuro. De aquí a 50 anos. Outra mentalidade, quizais?
Ago
27
O da Cidade da Cultura colle tintes de asemellarse cada día máis ao Guadiana. Aparece e desaparece da escena política galega sen que o ninguén o poida predecir. Se cadra é pola falta de temas (orixinais) de debate, pero o certo é que estase a convertir nun tema recurrente que enche periódicos, roldas de prensa e discusións de cafetería.
A última sorpresa deuna o presidente Touriño. Cual Mago Teto, o líder do PSdeG sacou da chisteira unha comisión parlamentaria para investigar canto, como e en que se gastaron os máis de 400 millóns que en teoría téñense investido no mauseleo de Eisenmann.
A noticia foi un bombazo, porque ninguén a esperaba. Nin os principais implicados (o PPdeG, autor material do deseño e execución da obra), nin os principais afectados, o BNG, socio de Goberno do PSdeG e quen ten nas súas mans a pataca quente de rematar a Cidade da Cultura.
A cousa parécese, e moito, o tema da Vía Rápida do Salnés. O Parlamento analizará (ou alguén cre que en realidade se vai investigar?) feitos acontecidos durante o Executivo de Fraga, aínda que transcurrisen máis de dous anos dende o cambio de Goberno.
Pero hai diferenzas, vaia se as hai. O PSdeG impulsa esta comisión porque é, das tres forzas políticas, a que menos ten que perder nesta batalla. Nin lle vai, nin lle vén. Pase o que pase, aplicará aquelo de A río revolto, ganancia de pescadores. E as troitas baixan ben revoltas, logo de que o Consello da Cultura Galega dixese, coa demora propia dos organismos fiscalizadores, que as cousas se fixeron entre regular e mal, tirando a mal.
A pelota vermella lanzada por Touriño en A Fonsagrada está nos tellados de PP e do BNG. E non tardaron en chegar as reaccións.
O BNG di que si, que haberá comisión. Non había máis remedio. Negarse a que o Parlamento fale de algo que fixo o PP sería ilóxico. O problema que ven os nacionalistas é que, de rebote, o tema tamén pode salpicarlles a eles.
Pola súa parte, Feijoo ve na idea “unha maniobra” para levar o debate político onde queren os socialistas, e onde pouco pode gañar o principal partido da oposición. Os honorarios de Eisenmann ou o desfase nos orzamentos son temas que van na contra do PP. E a posibilidade de ver comparecer a Pérez Varela no Parlamento dificulta a intención dos populares de pasar páxina respecto ao Executivo anterior.
Xun
11
A situación que se deu nas pasadas eleccións, que se ven dando durante os últimos oito anos, e que ten toda a pinta de prolongarse ’sine die’, é lícita e legal pero non parece de todo xusta. Co pacto asinado esta tarde, dase luz verde aos pactos municipais entre socialistas e nacionalistas, que permitirán gobernar case un cento de concellos na comunidade.
En poucas comunidades, moi poucas –se cadra a única– case un tercio dos municipios estarán gobernados por unha lista que non é a máis votada. E isto pasa en Galicia, principalmente, por varias razóns que (todas xuntas) non se dan en ningunha outra comunidade.
Por exemplo, en poucas comunidades existe un tripartidismo tan marcado como en Galicia, no que dous das tres formacións políticas están dispostas a pactar e mesmo comparten un goberno autonómico. O espectro político é moito máis variado en Cataluña, País Vasco, Baleares ou Aragón, por poñer un exemplo.
E por outro lado, esa situación combínase co feito de que se produza nun tradicional graneiro do Partido Popular, como é Galicia, onde a lista conservadora sempre foi a máis votada nas sucesivas eleccións autonómicas, e en boa parte dos concellos.
Hai que di, e con razón, que o propio Partido Popular ten a culpa de non ser quen de pactar con outros grupos políticos, situación motivada polo seu illamento ideolóxico. Só nalgúns casos, e con partidos de tendencia por definir -como Coalición Canaria- tivo o PP a oportunidade de alcanzar pactos post electorais.
O que parece evidente é que situación en Galicia é insólita, porque en ningún outro lugar o PP gañou en tantos concellos e gobernou en tan poucos. A cousa cambiaría se, por exemplo, existise unha cuarta forza política –de centro-dereita nacionalista-rexionalista, como o que pretende ser Terra Galega– que compensase un pouco a balanza.
Pero a estas alturas, semella que a única solución a este desequilibrio pasaría por unha reforma electoral que, non obstante, non semella necesaria noutras comunidades. En Andalucía gaña o PSOE, e goberna. En Castela e León, gaña o PP e goberna. Amais, esa reforma ao PSOE só lle afecta, por exemplo, nas Illas Canarias, onde López Aguilar resultou vencedor e precisa de apoios. E en todo caso, nin socialistas nin nacionalistas están dispostos a pactar unha reforma electoral –que dese paso a unha segunda volta, ou a outro sistema onde se primasen as maiorías– que non lles beneficia.
Mentres tanto, Feijoo propuxo de novo un pacto que permita ás listas máis votadas o acceso á alcaldía. Os outros dos implicados non dixeron a súa resposta, máis semella que nada vai cambiar. E que a solución do PP pasa por buscar novos amigos cos que xuntar concelleiros e rachar a súa soidade.
Mai
28
Pasadas as eleccións cada formación política realiza as súas análises e valoracións. E sendo este o caso duns comicios locais, raro é que os partidos acaden victorias rotundas ou fracasos estrepitosos. Habendo 7 cidades e 315 concellos resulta complicado non apañar boa colleita.
Pero as cifras non enganan. Os datos son poderosos, non deixan lugar a engano ou a dobres lecturas. E no 27-M hai un claro vencedor, o PSdeG; uns que se manteñen con matices, o BNG; e outros que perden votos e poder, o PPdeG. Guste ou non.
Collendo lapis e calculadora, resulta que o Partido Popular vén de quedarse sen 84 concelleiros en Lugo e outros 84 concelleiros en Ourense. Aí perdeu as eleccións o partido de Núñez Feijoo, e xa de paso, deixouse polo camiño a todopoderosa Deputación de Lugo, institución clave no control e financiamento dos concellos lucenses.
A caída da dereita no rural galego contrasta co bo comportamento nas cidades, onde precisamente ninguén daba un duro polo PP. Subiu Conde Roa en Santiago, Negreira na Coruña e Juncal mantivo o tipo. Tamén o fixeron Telmo Martín en Pontevedra e Corina en Vigo. Pero ese esforzo resultou inútil. Co sistema electoral vixente no país, e co tripartidismo preponderante en Galicia, tanto ten que Conde Roa obteña 2 ou 12 concelleiros. Na práctica tenche o mesmo valor: o da oposición.
PSdeG: vencedor
O claro gañador dos comicios é o PSdeG. Os socialistas -salvo traizóns inesperadas- gobernarán en todas as cidades salvo en Pontevedra. Tamén liderarán a Deputación de Lugo e a da Coruña, e un puñado de votos impediu que Louro presida a de Pontevedra. Touriño estaba radiante, moito máis que nas pasadas eleccións autonómicas, cando contaba con varrer a Fraga e ao final acabou sufrindo no reconto emigrante de Pontevedra.
Nin Touriño contaba con semellantes resultados: con gañar 55 concelleiros en Lugo, outros 55 en Ourense, 37 en Pontevedra e 43 na Coruña. Dunha tallada, o PSdeG métese de cheo na vida municipal das provincias do interior e consolida a súa hexemonía nas cidades, con dous pequenos lunares: a Deputación de Pontevedra, que ata o 90% estivo nas mans socialistas, e as preocupantes baixadas de Bugallo, Losada e Orozco. Hai quen ve unha certa relaxación nos votantes, ou un medo ás maiorías absolutas.
BNG: claros e sombras
En canto ao BNG, os nacionalistas teñen material dabondo para facer unha única valoración. En xeral, os nacionalistas lograron incrementar o número de concelleiros en Lugo (12), Ourense (28) e A Coruña (27), e perder un só edil en Pontevedra. En menor medida que o PSdeG, pero tamén empeza a darse a coñecer nos concellos rurais galegos, onde ata agora eran pouco menos que uns descoñecidos.
Mais Quintana non tiña boa faciana, por algunhas razóns: a caída de Fernández Lores en Pontevedra, a única cidade en poder do BNG; o estrepitoso tortazo en Ferrol, onde perden a condición de ‘chave de goberno’ en favor de Esquerda Unida; ou o feito de que aínda sexan moi poucos os concellos gobernados por nacionalistas. Motivos dabondo para reflexionar.
En troques, o de Allariz ten un as na manga dun valor incalculable: exceptuando Ferrol, os votos do BNG serán imprescindible para que o PSdeG poida gobernar nas sete cidades galegas, incluindo o simbólico que resulta que o BNG teña algo que dicir na Coruña. Salvando as distancias, é o máis parecido a aquela dulce derrota que sufriu Felipe González ante Aznar.
Arquivado en:
municipais,
psoe,
eleccións,
política,
pp,
quintana,
feijoo,
touriño,
ferrol,
conde roa,
bng |
Comentarios (0)
Mai
24
Nos últimos días vimos escoitando na boca de moitos políticos declaracións premonitorias, anticipacións do que pode pasar o día 28. Núñez Feijoo comeza a falar sobre un posible fracaso do PP nas eleccións do domingo, e sobre o seu futuro persoal. Ao tempo, Feijoo sorprende repetindo os argumentos ocos e irresponsables lanzados por Aznar dende Madrid, dando entrada a Batasuna nas eleccións municipais galegas. ¿Facendo méritos ante Génova pensando nun mal resultado?
Algo semellante está a facer o BNG en Compostela, repetindo sen cesar o que só algunhas enquisas se atreveron a dicir até o de agora: o perigo de que Bugallo acade a maioría absoluta. Ou tamén o PSOE de Ourense, cada vez máis nervioso, a medida que a pelexa na cidade das Burgas céntrase nun cara a cara entre Enrique Novoa Poly e Alex Sánchez Vidal. Isto sucédelle tamén a Losada na Coruña (PSOE), Caballero en Vigo (PSOE) ou Pita en Ferrol (BNG), candidatos todos que ven como a campaña remata e seguen sen chegar aos cidadáns.
Os políticos deben ser ás veces xogadores de póker. Diso se trata, de poñer nervioso aos rivais, de desconcertales. Pero os nosos políticos son malos xogadores. Deixan ver as súas cartas de xeito demasiado claro.
Mai
22
O regreso de Manuel Fraga a Galicia, coincidindo coa última semana de carreira electoral, pode ter varias lecturas en clave política. Amais diso, non é o primeiro que tamén ve algún que outro risco na presenza do ex presidente da Xunta precisamente agora.
Entre as teóricas vantaxes de ter a Fraga nestes mítines, destaca sen dúbida o máis que demostrado tirón do político de Vilalba entre as masas populares. Ninguén como el pode seguir atraendo o voto de Ourense e Lugo, graneiros do PP dende tempo inmemorial. Case todos os análisis poñen en entredito a continuidade do Partido Popular nas deputacións, sobre todo na de Pontevedra. Pero a de Lugo tamén está en xogo, e aí, nesa disputa, os votos de todos os concellos serán claves. E mal que lles pese, Núñez Feijoo todavía segue a ser un auténtico desconocido entre os votantes do oriente galego, especialmente os de maior idade.
Pero algúns xa olvidaran a Fraga. E cando Fraga abre a boca, hai moitos -dentro do PP- que empezan a suar. Un discurso populista, que racha coa renovación do discurso que viña levando a cabo Feijoo dende que accedeu ao trono da centrodereita galega.
O último mítin do PP serve de exemplo. E non me refiro á súa proposta de que retrocedamos cen anos e instauremos, tal como fixo Maura e como aínda pervive noutros países como Brasil, a obrigatoriedade de ir votar. Iso queda para outro debate.
Refírome, por exemplo, á intrínseca relación entre botellón e fracaso escolar. As súas palabras podédelas ler neste xornal: «el que no estudia es porque no quiere o porque quiere ir al botellón». Ou ao feito de considerar «ilegítimos» a los hijos de Segolene Royal. Tamén falou do aborto e do divorcio, temas totalmente secundarios no debate político actual, dicindo que hoxe en día “desfanse tantos matrimonios como se crean”. E tivo tempo para acusar ao bipartito de ser o culpable «de pechar a vía do Salnés», algo que non parece ilóxico -o peche- polo tamaño do burato alí existente.
Que réditos -ou paos- sacará en limpo o PP coa chegada de Fraga en Galicia? Polo de pronto, xa ten asegurados un bo feixe de titulares.
Mai
15
Houbo debate. A pasada semana estivo Quintana, onte estiveron Quintana e Feijoo. ¿A vindeira irá Touriño? Non o creo. Normas do marketing político español: o que goberna non debate, sobre todo se a oratoria non está entre as súas virtudes.
O debate de onte á noite volveu demostrar que a xente non é tan apática como se repite de continuo, como algúns se empeñan en repetir (¿de xeito interesado?). Un debate tremendamente aburrido, retórico e lento tivo un 18% de audiencia (a pasada semana quedara no 15%, e a anterior no 10%).
A xente non vai ler longas análises da situación política, nin se vai esforzar en consultar o grosos programas-marco dos partidos, pero si quere ter información, quere escoitar as propostas dos candidatos, reclama que as ideas se debatan. Un autor xa clásico nas Teorías da Comunicacióm, William Gamson, denunciaba os intentos de negarlle aos votantes a súa dimensión racional: repetía que os cidadáns non son tan parvos nin están tan mal informados.
Non nos tomen por parvos, por favor. Non o somos.
