Ago
18
Hai veces en que hai que tomar partido. Hai situacións ou conflitos sociais nos que non se pode estar en dous bandos a un tempo, aínda que a priori ambas opcións sexan respectables e importantes para determinados colectivos sociais. Nas últimas décadas estanse producindo decote choques entre dous conceptos: o da produción, ben industrial ou agrícola, entendida como crecemento económico; e o da conservación do medio ambiente. E un punto de inestable equilibro: o desenvolvemento sostible.
Nas últimas semanas os temarios informativos están inzados de conflitos sociais con esta estrutura. A nivel global temos o difícil asunto dos biocombustibles, defendidos pola administración norteamericana (necesitada de alternativas ao petróleo) e por Lula (por ser Brasil e a súa cana de azucre o principal produtor mundial); e criticados por Chávez (cuxa influencia internacional podería perigar), grupos ecoloxistas e por distintos colectivos que alertan dos perigos de potenciar unha tecnoloxía que xa fixo aumentar o prezo dos cereais un 50% e provocar fames xeneralizadas no terceiro mundo, como xa sucedeu en México.
En Galicia temos igualmente numerosos exemplos. Por unha banda, os discursos en defensa do crecemento económico e o desenvolvemento industrial nas minas do Courel, a instalación de piscifactorías na costa, a planta de Reganosa en Ferrol, a agricultura da comarca da Limia ou o complexo de Ence-Elnosa en Pontevedra. Pola outra, os chamamentos á defensa do medio natural, das zonas de costa protexidas, das zonas de protección animal e das rías.
Non se pode xeneralizar. Hai que analizar caso por caso, pero tendo moi en conta as xustas características de cada conflito. Cómpre valorar a verdadeira importancia económica das industrias, a porción de riqueza que reverte no territorio no que se instalan. E cómpre valorar as posibilidades de desenvolvemento económico que se poden botar a perder pola degradación dos recursos naturais ou da paisaxe.
A esquerda ten que tomar partido nestes debates e debe ter unha posición clara. Sobre todo a esquerda nacionalista, comprometida coa defensa do medio ambiente, e ao tempo defensora do “desenvolvemento económico do país e dos seus sectores produtivos”. Este tipo de conflitos aumentan a súa importancia día a día e non sempre se pode quedar un no medio.
Xun
3
A manifestación celebrada hoxe en Ferrol baixo o lema “Liberdade para Bastida, planta de gas fóra da Ría” foi un éxito completo. A planta de Reganosa instalouse na ría de xeito moi silandeiro, sen facer demasiado ruído, e con sentenzas xudiciais na súa contra. Sentenzas, que así e todo, non tiveron demasiada repercusión. Pero en Ferrolterra a sociedade civil está viva (e cabreada, ademais) e non lle abondan os argumentos conciliadores de “si, é ilegal, pero é que é moi necesaria para Galicia” ou “si, é ilegal, pero é que desmantelala agora…”. Á cidadanía xa non lle valen os argumentos de “feitos consumados”.
Reganosa, cunha oposición social activa e crecente, ameaza con se converter nunha pataca quente. ¿Para quen? Para todos, pero sobre todo para PSOE e BNG. Para Touriño e Quintana, que hoxe realizaron declaracións ambiguas e incómodas, para os conselleiros de Industria e Medio Ambiente, e moi especialmente para Vicente Irisarri, flamante alcalde de Ferrol, elixido cun grande apoio social que reclamaba un xiro á esquerda na cidade.
¿Converterase Reganosa nun asunto clave nas axendas políticas e mediática de toda a comarca de Ferrolterra? ¿Emerxerá unha oposición social maioritaria, como a que durante anos reclamou en Pontevedra o traslado de ENCE? ¿A quen queimará esta pataca quente?
