Arquivo para a categoría municipais.
Xun
14
PSOE e BNG están medindo moito os detalles dos seus pactos en concellos e deputacións. Saben que as vindeiras eleccións municipais comezan a gañarse ou a perderse nestes acordos, nas áreas de xestión que controle cada partido, na percepción que a cidadanía teña sobre a responsabilidade dun e outro no funcionamento dos gobernos locais.
Pero PSOE e BNG non están pensando en 2011, pensan en 2008. As eleccións xerais están aí. Non serán en outono (non parece probable un adianto electoral), pero serán en marzo, o que significa que a campaña comezará á volta de Nadal. BNG e PSOE disputan en todos os comicios un voto fronteirizo, cun comportamento dual, que nas eleccións xerais adoita desprazarse cara ao lado socialista.
A campaña xa comezou. En Madrid o PSOE iniciou a súa batalla por recuperar os seus votos máis conservadores (pactos en Navarra, encarceramento de De Juana e Otegi…). E en Galicia non quere darlle ao BNG a máis mínima oportunidade para recuperar os votos que os nacionalistas perderon en 2004. O Bloque, pola súa banda, tampouco quere ser o prexudicado nunha nova bipolarización PP-PSOE.
Van ser meses de receos e riñas entre os socios do bipartito. Estamos en campaña (de novo).
Xun
11
A situación que se deu nas pasadas eleccións, que se ven dando durante os últimos oito anos, e que ten toda a pinta de prolongarse ’sine die’, é lícita e legal pero non parece de todo xusta. Co pacto asinado esta tarde, dase luz verde aos pactos municipais entre socialistas e nacionalistas, que permitirán gobernar case un cento de concellos na comunidade.
En poucas comunidades, moi poucas –se cadra a única– case un tercio dos municipios estarán gobernados por unha lista que non é a máis votada. E isto pasa en Galicia, principalmente, por varias razóns que (todas xuntas) non se dan en ningunha outra comunidade.
Por exemplo, en poucas comunidades existe un tripartidismo tan marcado como en Galicia, no que dous das tres formacións políticas están dispostas a pactar e mesmo comparten un goberno autonómico. O espectro político é moito máis variado en Cataluña, País Vasco, Baleares ou Aragón, por poñer un exemplo.
E por outro lado, esa situación combínase co feito de que se produza nun tradicional graneiro do Partido Popular, como é Galicia, onde a lista conservadora sempre foi a máis votada nas sucesivas eleccións autonómicas, e en boa parte dos concellos.
Hai que di, e con razón, que o propio Partido Popular ten a culpa de non ser quen de pactar con outros grupos políticos, situación motivada polo seu illamento ideolóxico. Só nalgúns casos, e con partidos de tendencia por definir -como Coalición Canaria- tivo o PP a oportunidade de alcanzar pactos post electorais.
O que parece evidente é que situación en Galicia é insólita, porque en ningún outro lugar o PP gañou en tantos concellos e gobernou en tan poucos. A cousa cambiaría se, por exemplo, existise unha cuarta forza política –de centro-dereita nacionalista-rexionalista, como o que pretende ser Terra Galega– que compensase un pouco a balanza.
Pero a estas alturas, semella que a única solución a este desequilibrio pasaría por unha reforma electoral que, non obstante, non semella necesaria noutras comunidades. En Andalucía gaña o PSOE, e goberna. En Castela e León, gaña o PP e goberna. Amais, esa reforma ao PSOE só lle afecta, por exemplo, nas Illas Canarias, onde López Aguilar resultou vencedor e precisa de apoios. E en todo caso, nin socialistas nin nacionalistas están dispostos a pactar unha reforma electoral –que dese paso a unha segunda volta, ou a outro sistema onde se primasen as maiorías– que non lles beneficia.
Mentres tanto, Feijoo propuxo de novo un pacto que permita ás listas máis votadas o acceso á alcaldía. Os outros dos implicados non dixeron a súa resposta, máis semella que nada vai cambiar. E que a solución do PP pasa por buscar novos amigos cos que xuntar concelleiros e rachar a súa soidade.
Xun
8
A dobre personalidade debe de ser un requerimento importante para que a un o deixen ser político en Galicia. Fiel ó mito do galego na escaleira, é ben coñecida a tendencia cuántica do presidente da Xunta, o señor Pérez Touriño, a afirmar e negar as cousas nunha mesma frase. “Reganosa é ilegal, pero xa está feita”, “Quérolle moito ó BNG, pero os alcaldes son os alcaldes…”.
Porén, o xefísimo da oposición, Alberto Núñez (Feijóo), non queda atrás en compoñente esquizofrénica. Lúcea menos, pero dun modo máis brutal, xa que é capaz de cambiar entre o discurso centralista máis pechado e as proclamas galeguistas como quen cambia entre os calzóns largos e os slips. O mesmo nos avisa dos perigos de ETA e repite consignas marianixtas (“Quegobiernelmásvotao, quegobiernelmásvotao”), que se pon (figuradamente) a camiseta da selección galega e insiste (insiste moito, moito) en pactar co BNG.
Talvez se vise seducido polos argumentos de Baltar, que dixo o outro día (e Calidona dá fe) na Radio Galega que habería que buscarse un socio de goberno se non son quen de manter as maiorías. Ou talvez só queira sementar o desconcerto. Pero non deixa de resultar curioso que este home se esqueza de súpeto de que o máis Popular dos Partidos, o seu, leva toda a lexislatura dándolle moita máis caña o Bloque que o PSOE (Antón Losada mediante), que en Madrid non lles gustan nada estas cousas, que o BNG é, teoricamente alomenos, un partido de esquerdas e os seus votantes non lle ían poñer moi boa cara se pacta co… centro.
Fora de casos puntuais, que cada concello é un mundo, un pacto PP-BNG semella raro-raro. Tamén semella que Feijóo quere facer da necesidade unha virtude: “Non é que a política do meu partido faga imposible pactar con ninguén, eu ofrézome, pero eles non queren gobernar comigo ¡malos!”.
Xun
1
Chegados a este punto, os pactos entre socialistas e nacionalistas parecen feitos. Xa non hai sopresa, nin incertezas respeito ao éxito das negociacións. Varela e Jorquera están escenificando estes días a dureza das conversas con interminables encontros, pero os dous saben de sobra que o importante non ten negociación.
Explícome. Dentro dos pactos que están a negociar ambas forzas, existen os Pactos A e mais os Pactos B. Hai uns pactos de primeira, e outros de segunda. Os da clase a son os urxentes, os outros son os que poden esperar.
Pactos A: naqueles concellos onde o PP foi a forza máis votada. Se non existe acordo, sairá elixido un alcalde do Partido Popular. Requírese acordo urxente. É o caso de Vigo, de Ourense, de Pontevedra ou das deputacións de Lugo e A Coruña. En todos os casos, o acordo entrambas forzas está máis que apalabrado. Xa o deixou claro Santi Domínguez en Vigo o mesmo día das eleccións, como exemplo. O fracaso Ventura-BNG debe servir de exemplo de que cun alcalde do PP, ningunha das dúas forzas políticas progresistas sae gañando. A saída de Cacharro, de Poly ou de Corina dase por feita. Iso é, hoxendía, innegociable. Todos estes pactos A, ou case todos, están resoltos.
Pactos B: aquí ven o problema. O pacto, en si, non é necesario para que o vencedor logre a alcaldía, e por iso ambas forzas teñen máis corda que tensar, pero tamén máis marxe para negociar, polo menos ata a primeira aprobación dos orzamentos municipais. É dicir, nin Losada, nin Bugallo, nin Irisarri nin Orozco necesitan -en principio- ao BNG. Pero unha actitude en contra do nacionalismo pode complicar moito as cousas, tal como sucedeu en Vigo no etapa pre-corinista.
En todo caso, a saúde das relacións nas cidades entre os socios de Goberno poden ser, a pequena escala, un anticipo das estratexias que levarán a cabo socialistas e nacionalistas cos seus compañeiros de cama. Desta volta, están en xogo o goberno das sete cidades e dúas das catro deputacións. Case nada.
Mai
31
Algo mal ten que estar facendo o PSOE para que uns días despois das eleccións ao señor Núñez Feijoo se lle pase pola cabeza dicir que os socialistas obtiveron un mal resultado en Galicia. Fala o líder dunha forza política que vén de perder practicamente todo o poder que lle quedaba no noso país. O PP desapareceu do mapa o domingo. E onte Núñez Feijoo aínda sacaba peito. ¿Que sucede aquí?
O que sucede é que Feijoo é o líder do PP en Galicia, pero non fala de Galicia. Aférrase ao éxito do seu partido en Madrid e Valencia, á vitoria en votos (aínda que os populares perden moito poder real), e repite, punto por punto, o discurso de Acebes e Rajoy. Sen decatarse (ou disimulando moi ben) que o PP fracasou o domingo en Galicia e que obtivo os peores resultados posibles (agás a axustadísima vitoria na deputación de Pontevedra).
¿Que sucede aquí? O que sucede é que moitos líderes políticos galegos, entre eles Feijoo, están obsesionados por Madrid (el rompeolas de todas las Españas), e pola prensa madrileña. E de tanto escoitar a Cope, de tanto ler El Mundo ou ABC, miden os resultados das municipais en Galicia polos datos de Gallardón e Esperanza Aguirre. ¿E o PSOE? Pois ao PSOE pásalle algo semellante, neste caso cuns El País e SER que tampouco son capaces de ver máis aló de Guadarrama. Nos seus medios afíns, os socialistas falan de Sebastián e Simancas, no canto de lembrarlle ao PP a súa histórica derrota en Baleares, Navarra ou Galicia. Pero isto xa non sorprende, se se analiza a política comunicativa do PSOE nos últimos meses, nos que deixou que o PP lle marcase a axenda e elevase aos temarios dos medios os seus temas predilectos.
Por iso, se nos próximos días seguides escoitando estes discursos triunfalistas do PP e derrotistas do PSOE, non vos preocupedes, Esperanza Aguirre non é a nova presidenta da Xunta.
Mai
30
Xosé Manuel Cendán, de Ares, saíu tocado da loita fratricida co seu irmán, Luis. Seica os dous querían mandar máis do que lles tocaba (non sei cantose poderá mandar en Ares, pero…) e, pese a que intentaron solucionalo varias veces a berros no bar da familia, Os Nanos, non houbo acordo e sí escisión. Luis Cendán, o irmán pobre, fundou o seu propio partido, con todos os concelleiros do PP da vila, e que decidan os votantes. E os votantes decidiron que haberá bipartito entre o PSOE e o BNG. Mala sorte, sigan xogando.
Ramón Rodríguez Ares, de Sada, volve perder as eleccións, pese ó innegable gancho que tiña o seu eslógan Moncho y Sada, ¡Que pasada! Porén, a última vez a derrota nas urnas non foi abondo para mantelo afastado da alcaldía, xa que un oportuno tránsfuga socialista pasouse o seu partido, o SAPO (partido demócrata SAda POpular, aínda que as siglas oficiais son PDSP). Desta vez, o goberno depende de que o único edil da formación independente ASU (Agrupación Sada Unida) apoie a BNG e PSdeG. Risos garantidos na investidura.
Teodosio Martino, de Ordes, o alcade que cobraba máis que o presidente da Xunta, pasa de ter nove concelleiros a ter catro ¿Paliza? A medias, xa que os gañadores das eleccións, o UXO (Unión por Ordes) son, en realidade, cabreados que marcharon do PP por non entenderse con Martino (¿non tiñan super-soldos, talvez?), así que o voto conservador non se move do sitio. En fin, que con seis grupos políticos nun pleno de 17 concelleiros, sabe deux quen vai ser o alcalde de Ordes. Outra investidura para non perderse.
E reservo ó mellor para o final, Armando Blanco, de Teo, o Rei das Tortillas, vai ter que marchar para casa e recuperar o seu posto de funcionario en excedencia, logo de perder dous concelleiros ante o ascenso do BNG. Os ordenses vivirán máis tranquilos, pero de seguro que rirán moito menos co novo alcalde.
A modo de conclusión, semella que a maioría dos noso alcaldes ‘peculiares’ renovarán os seus gobernos e mesmo os que perden non foron derrotados con claridade (agás Martino). Poderíamos dicir, como hipótese, que canto máis raro é o alcalde, máis fidelidade desperta. Lembrade senón a Paco Vázquez…
P.S.- No Galpón de Breogán tendes un enfoque moito máis divertido sobre o tema.
Mai
29
Tras os análises perpetrados polos meus compañeiros de blog, pouco queda que comentar sobre estas eleccións municipais, pouco serio alomenos, pero coido que hai un tema que non se tratou, e que ten moito que ver coa idiosincrasia do voto galego. ¿Que pasou cos nosos alcaldes frikis? Pois imos velo:
Senén Pousa Soto, de Beade, que fai misa cada 20 de novembro, polo cabodano de Franco, e ameaza ós veciños que reclaman agua potable nas súas casas (¡os moi masóns!), mantén o seu sillón de alcalde, pese a cederlle un concelleiro ó PSdeG. Supoño que o entrañable que está cantando o Cara al Sol fai imposible non votarlle.
Antonio Campo, alcalde de Ortigueira, famoso por formar un dúo humorístico con Pocholo Martínez-Bordíu (”tu vives en una caravana porque eres pobre”) e por xogar con billetes de 500 euros coma se fosen clínex, mantén intacta a súa maioría absoluta pese a deixarse un concelleiro polo camiño, como xa salientou o doutor Marcos Pérez. ¿Quen non lle confiaría o seu voto a un tipo que afirma ter tantas mulleres ó seu servizo?
José Antonio Landín, de Barro, logra mellorar os seus resultados tras ser o home que (presuntamente, non esquezamos o presuntamente) encerrou baixo chave cinco motobombas mentres o lume cercaba ó seu concello, foi a Comisión do Parlamento a facer resitencia pacífica tipo Gandhi e logo adicouse a saír nos xornais a acusar ós ecoloxistas de queimar o monte. Alguén que mira tanto polo seu e os seus ten á forza que ser un bo alcalde.
Xoan Gato, de Narón, alma da Ferrolterra, cerebro de Terra Galega (xunto con Cacharro Pardo, din as malas linguas) volve ser o máis votado, pese as súas múltiples peculiaridades urbanísticas e pese a cobrar impostos polo saneamento das augas fecais aínda que non haxa depuradora. Así a todo, perdeu tres concelleiros e con eles, a maioría absoluta, polo que anda enrabechado e pode abandonar a alcaldía, que é súa dende 1979… ou poden botalo, non está claro.
Jesús Ares, de Toques, experto en meterlle man ás menores e en agredir fotógrafos, volve ser o candidato máis votado no seu concello, coa súa formación Xuntos Cara o Progreso de Toques (XCPT), pero perde a maioría absoluta (oooohh). Porén, para quitarlle o goberno será preciso un pacto tripartito entre PP, PSOE e BNG ¿Veremos tal cousa?
Ángel García Seoane, Gelo, de Oleiros e a súa Alternativa dos Veciños foron outra vez os favorito dos votantes, aínda que deixaron un concelleiro polo camiño e de novo terá que pactar con alguén, cousa difícil porque semella que todo o mundo o odia. O acordeonista máis famoso de Galicia, colega de Fidel Castro, vixiado pola CIA e inimigo de Israel, foi un dos poucos alcaldes de Galicia que aprobou un PXOM que reduce a edificabilidade, aínda que (presuntamente, de novo), fixo por enriquecerse auto-expropíandose terreos. De todo o lote, é o máis simpático por moito e o único que nunca gobernou con maioría absoluta.
Veña, mañá remato o rollo falando dos que perderon.
Mai
28
Pasadas as eleccións cada formación política realiza as súas análises e valoracións. E sendo este o caso duns comicios locais, raro é que os partidos acaden victorias rotundas ou fracasos estrepitosos. Habendo 7 cidades e 315 concellos resulta complicado non apañar boa colleita.
Pero as cifras non enganan. Os datos son poderosos, non deixan lugar a engano ou a dobres lecturas. E no 27-M hai un claro vencedor, o PSdeG; uns que se manteñen con matices, o BNG; e outros que perden votos e poder, o PPdeG. Guste ou non.
Collendo lapis e calculadora, resulta que o Partido Popular vén de quedarse sen 84 concelleiros en Lugo e outros 84 concelleiros en Ourense. Aí perdeu as eleccións o partido de Núñez Feijoo, e xa de paso, deixouse polo camiño a todopoderosa Deputación de Lugo, institución clave no control e financiamento dos concellos lucenses.
A caída da dereita no rural galego contrasta co bo comportamento nas cidades, onde precisamente ninguén daba un duro polo PP. Subiu Conde Roa en Santiago, Negreira na Coruña e Juncal mantivo o tipo. Tamén o fixeron Telmo Martín en Pontevedra e Corina en Vigo. Pero ese esforzo resultou inútil. Co sistema electoral vixente no país, e co tripartidismo preponderante en Galicia, tanto ten que Conde Roa obteña 2 ou 12 concelleiros. Na práctica tenche o mesmo valor: o da oposición.
PSdeG: vencedor
O claro gañador dos comicios é o PSdeG. Os socialistas -salvo traizóns inesperadas- gobernarán en todas as cidades salvo en Pontevedra. Tamén liderarán a Deputación de Lugo e a da Coruña, e un puñado de votos impediu que Louro presida a de Pontevedra. Touriño estaba radiante, moito máis que nas pasadas eleccións autonómicas, cando contaba con varrer a Fraga e ao final acabou sufrindo no reconto emigrante de Pontevedra.
Nin Touriño contaba con semellantes resultados: con gañar 55 concelleiros en Lugo, outros 55 en Ourense, 37 en Pontevedra e 43 na Coruña. Dunha tallada, o PSdeG métese de cheo na vida municipal das provincias do interior e consolida a súa hexemonía nas cidades, con dous pequenos lunares: a Deputación de Pontevedra, que ata o 90% estivo nas mans socialistas, e as preocupantes baixadas de Bugallo, Losada e Orozco. Hai quen ve unha certa relaxación nos votantes, ou un medo ás maiorías absolutas.
BNG: claros e sombras
En canto ao BNG, os nacionalistas teñen material dabondo para facer unha única valoración. En xeral, os nacionalistas lograron incrementar o número de concelleiros en Lugo (12), Ourense (28) e A Coruña (27), e perder un só edil en Pontevedra. En menor medida que o PSdeG, pero tamén empeza a darse a coñecer nos concellos rurais galegos, onde ata agora eran pouco menos que uns descoñecidos.
Mais Quintana non tiña boa faciana, por algunhas razóns: a caída de Fernández Lores en Pontevedra, a única cidade en poder do BNG; o estrepitoso tortazo en Ferrol, onde perden a condición de ‘chave de goberno’ en favor de Esquerda Unida; ou o feito de que aínda sexan moi poucos os concellos gobernados por nacionalistas. Motivos dabondo para reflexionar.
En troques, o de Allariz ten un as na manga dun valor incalculable: exceptuando Ferrol, os votos do BNG serán imprescindible para que o PSdeG poida gobernar nas sete cidades galegas, incluindo o simbólico que resulta que o BNG teña algo que dicir na Coruña. Salvando as distancias, é o máis parecido a aquela dulce derrota que sufriu Felipe González ante Aznar.
Arquivado en:
municipais,
psoe,
eleccións,
política,
pp,
quintana,
feijoo,
touriño,
ferrol,
conde roa,
bng |
Comentarios (0)
Mai
28
0:20
Valoración final:
O PP apenas baixa (uns dous puntos, tan só), pero non gobernará ningunha cidade e só retén a Deputación de Ourense. Ademais, practicamente todas as vilas e case todos os concellos das áreas metropolitanas terán goberno de esquerda. Certo é que subiu na Galicia urbana, nomeadamente en Vigo, Pontevedra, A Coruña e Santiago, pero ese non é o titular hoxe. Eses votos só servirán para as estatísticas globais de Acebes e Rajoy. O PP xa non ten verdadeiro poder en Galicia, agás o que conserva Baltar (bo argumento para negociar: ¿congreso en outono?)
O PSOE apenas sobe (crece menos de dous puntos), pero gaña moitísimo poder: gobernará seis das sete cidades, tres das catro deputacións e suma vilas tan importantes como Fene, As Pontes, A Estrada ou Noia. Hoxe é un día feliz para Touriño. Certo é que o PP segue sendo (con moita claridade) o partido máis votado en Galicia e conserva máis da metade das alcaldías, pero ese non é o titular hoxe.
O BNG segue amosando unha febleza moi preocupante nas sete cidades de Galicia. Elección tras elección perde apoios nas zonas urbanas. Nestas eleccións é especialmente grave o descenso en Ferrol, Pontevedra e Vigo. Pola contra nas vilas e concellos mellora posicións. Iso lévalle a repetir os resultados globais de 2003 (19,25%), a sumar 70 novos concelleiros e a dobrar o número de alcaldías, que superán a trintena. Cómpre salientar que BNG suma Ribadeo, Mondoñedo, Teo, Sada, Melide e pode que Ponteareas.
Non hai cuarta forza política en Galicia. Tan só Terra Galega fíxose cunha certa cota de poder: tres alcaldías, 67 concelleiros… O PG non pasa de dez edís. E IU, malia os seus espectaculares resultados en Ferrol, non asoma a cabeza.
Os resultados, como case sempre, pódense ler de moitas maneiras. Pero, datos á marxe, a conclusión deste 27 de maio é que o PP perdeu, o PSOE gañou e o BNG empatou (que non é pouco, tendo en conta os resultados das últimas eleccións xerais, europeas e autonómicas).
Mai
24
Coa visita que Cascos, Álvarez Francisco, fixo onte á Coruña, xa foron dous, el e Mariano, os grandes prohomes do PP de Madrid que nos prometeron que se os metemos na Moncloa en 2008, o Plan Galicia, aquel vello Plan Galicia que nos encheu o país de grandes carteis tras a resaca do Prestige, estará aprobado e licitado enteiriño en cousa de 100 días.
Aínda que estamos acostumados a que os políticos nos tomen por idiotas, coido que desta vez pásaronse un treito longo. Primeiro, porque o que eliximos o domingo son as municipais, e alí se escollen alcaldes que nin pinchan nin cortan no Plan Galicia.
Segundo, proque pedirnos o voto para as xerais non só é estúpido, e que debería de valerlles un toque de atención da Xunta Electoral.
Terceiro, porque as eleccións xerais serán na primeira metade de 2008 (en marzo, probablemente) e os Orzamentos Xerais do Estado non se aproban ata decembro. Así que, aínda que a súa intención de licitar fose certa, teríamos unhas licenzas de obras preciosas, pero non os cartos para poñelas en marcha.
Porén, o mais interesante destas parvadas é que revelan que estes señores son incapaces de vir a Galicia a falar dos problemas de aquí, porque os descoñecen. Os de aquí e os de Murcia, Soria, Segovia ou Cádiz. E non digamos xa os da Coruña, Teruel, Girona ou Álava. Así que, como lles soa o do Plan Galicia, veñen con esa matraca, e co de ETA, de paso, por non variar.
Reveladora deste descoñecemento é a frase que Aznar, outro preclaro líder que nos visitou, dixo en Ferrol: “Nós fixemos estradas para que se puidese vir a Galicia”. Señor ex presidente, nós non temos que vir a Galicia, porque xa vivimos aquí ¿sabe?
¿Urbanismo? ¿Financiamento dos concellos? ¿Despoboamento do interior? ¿Envellecemento da poboación? ¿Abandono do rural e vulnerabilidade ós incendiosforestais? ¿Nepotismo? ¿Carretaxe de votos? Nada de iso lles soa de nada, mesmo diría eu que a última noticia de política galega pola que Mariano se interesou foi a moción de censura a Fernández Albor.
Señores, que agora hai unha edición galega de El Pais. Que non custa tanto informarse.
