Arquivo para a categoría pp.
Xan
29
Alberto Núñez Feijóo conseguiu pechar onte as candidaturas electorais do PP para A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. E menos de media hora despois, corría a contarllo aos xornalistas, coas presas propias de quen leva catro días de retraso sobre o que fan en Madrid.
Pero, por suposto, Alberto di que a demora non se debeu a discrepancias internas, non, diso no PPdeG non hai. Lembremos que durante a sucesión de Fraga, e tamén cando Baltar estivo a piques de montar unha escisión, os líderes populares non facían máis que repetir na prensa que alí todo o mundo estaba de acordo en todo. Eles son un partido cohesionado, non como eses caixóns de saste do PSOE e o BNG.
E de seguro que, con tanta unidade, todos, boinas e barretes, estiveron encantados de readmitir por sorpresa a Nava Castro, a raíña de Ponteareas. Esquecido queda xa o asuntiño aquel de romper o goberno polo plan de urbanismo. Tan esquecido que se lle dá o número 3 na lista por Pontevedra, un posto que practicamente garante un asento no Congreso
Xunto a sorpresa de Castro, temos o que Feijóo chama “renovación respetuosa” das listas, consistente en coller a xente que nunca fora candidata ao Congreso ou ao Senado, pero que leva no partido unha chea de anos. E difícil non recoñecer un nome nos postos altos. Aquí, todos xuntiños:
Por exemplo, os catro números un. Na Coruña, Antonio Erias, un paracaidista que foi rival de Paco Vázquez nas municipais de 1999 e que obtivo un dos peores resultados do PP na cidade. En Lugo, Joaquín García Díez, alcalde antes que Orozco. En Ourense, Celso Delgado, que xa foi cabeza de lista en 2000 e 2004. En Pontevedra, Ana Pastor, deputada dende 2000 e Ministra de Sanidade con Aznar.
Outros casos de “renovación” son Juan Juncal, ex alcalde de Ferrol, Corina Porro, ex alcaldesa de Vigo, Gerardo Conde Roa, candidato á alcaldía de Santiago en 1987 e en 2007, Arsenio Fernández de Mesa, ex delegado do Goberno en Galicia, Mª Jesús Sainz, unha das moitas ex conselleiras de Educación de Fraga, Jose Luis Torres Colomer, actual alcalde de Ribeira, Raquel Arias, alcaldesa de Sober…
Todos eles teñen unha alta probablidade de ocupar un dos escanos que outorgan os votantes galegos no Congreso ou no Senado. Unha grande reponsablidade, que consiste, ante todo, en cobrar un sobresoldo e votar si ou non segundo mande o xefe do Grupo Popular. Normal que Feijóo non queira deixala en mans de completos novatos.
Dec
11
Finalizada a Comisión do Gaiás, as conclusións elaboradas por socialistas e nacionalistas sitúan a Jesús Pérez Varela en pleno centro do eixo do mal. O ex-conselleiro de Cultura vive nun segundo plano, grazas as xenerosas retribucións que recibe como membro do Consello de Administración da CRTVG. Pero a que fora oposición, e agora goberna Galicia, pretende por todos os medios recolocar a Pérez Varela nas portadas dos xornais.
O demoledor dictame da comisión só é un aviso a navegantes. Pouco importa que esas conclusións, en certa medida, xa estivesen prefixadas semanas antes de que comparecese o máximo responsable da execución da Cidade da Cultura. Todo documento no que aparece a palabra Fiscalía contén, en principio, unha especie de bomba de reloxería no seu envoltorio. Quen saiba xogar mellor con ela obterá réditos. E os demais, corren o risco de que lles estoure na faciana sen enterarse.
A estratexia dos socios de goberno parece clara: sinalar a Pérez Varela como cabeza de turco do Gaiás. E contrariamente ao que agardaba o PP, o punto forte do dictame está no post-Fraguismo. Concretamente, na creación dunha empresa (Chuvieira) liderada polo mesmo Pérez Varela, e con presuntos vínculos coas adxudicacións da Cidade da Cultura.
Mentres, o Partido Popular tiña tamén unha liña de acción preparada: a inacción do bipartito na posterior xestión do Gaiás. Colocada a primeira pedra a principios de 2001, a Xunta xa fala de 2012 como data de remate. E cada ano que pase será utilizado polo PP como proba da suposta paralización que voa por riba dos tellados deseñados por Eisenman.
Preguntas no aire, sobre a oposición: ¿Manterá o PP ese distanciamento respecto a Pérez Varela? ¿Actuará a Fiscalía, e de non ser así, levará algún dos partidos o caso diante dos tribunais?
Pregunta, sobre o Goberno: ¿Deixará de levar o PSdeG o papel predominante na nova defensa do Gaiás? ¿Pasará o BNG a liderar o novo proxecto, tendo en conta que controla a Consellería de Cultura e máis a de Innovación?
E unha cousa máis. Ollo á suposta financiación do Goberno central no proxecto. Hoxe mesmo, César Antonio Molina negou tal posibilidade, pese a que en agosto situou o Gaiás como lugar clave nos actos de celebración do segundo centenario da independencia iberoamericana. Iniciativas si. Colaboración, tamén. Pero cartos…
Dec
3
Permitideme que recorra a un tema aparentemente anodino para celebrar esta re-encarnación de Animais Políticos con novos coloríns. Chego tarde xa para opinar sobre cando o BNG negociou a cabeza da ministra por competencias, en plan realpolitik 2.0, onde os acordos antes segredos entre partidos agora enchen titulares, ou sobre a lea da Fegamp, na que o PSOE preferíu a enoooorme cota de poder que lle da a presidencia da federación de municipios en lugar de quedar ben cos seus (polo de agora) eternos socios de goberno. Pero por sorte, sempre está ahí Baltar para darnos algún que outro temiña do que escribir.
O barón ouresán exerceu hoxe de nigromante na resurreción da Xunta Local do PPdeG en Ourense, un organismo que en principio serve para arranxar os asuntos internos do partido, pero que levaba 20 anos sen convocarse, porque os mencionados asuntos resólvense mellor en corredores e restaurantes que en calquera asemblea. A Xunta Local regresa, pois, agora que os populares perderon a alcaldía polos pelos e coa intención (Baltar dixit) de volver recuperar o bastón de mando do concello. É dicir, renace como unha ferramenta para facer oposición. A ver como lles sae.
Neste acto inagural, Baltar tivo ademais un momento psicoanalítico cando describíu ao presidente deste organismo redivivo, Enrique ‘Poly’ Novoa. Dixo del que é moi honrado e todas esas cousas, pero tamén que “nunca buscou ningún cargo”. Esta forma de describir a alguén que foi candidato a alcalde é, cando menos, rechamante, e encerra unha explicación malintencionada.
Podíase dicir que para Baltar, presentarse a unhas eleccións democráticas non é optar a un cargo. Podíase pensar que para Baltar, optar a un cargo é presentarse na oficina de alguén a preguntar “¿Que hai do meu?”
Nov
8
Como feito adrede, a comisión parlamentaria que investiga o feito na Cidade da Cultura reuniu nunha mesma mañá a Feijoo a Fraga, pasado e futuro do Partido Popular en Galicia. E máis alá do dito e do que se quixo dicir, unha cousa quedou claro: Fraga todavía segue a ser a referencia política de moitos galegos. Iso sábeno todos os medios. Fraga vende, fale ou non fale. Fraga sempre é noticia.
Xa quedou demostrado polo overbooking de xornalista na sala de comparecencias. Ou polo colapso informático no Parlamento, motivado pola multitude de conexións a internet para ver en directo a comparecencia do León de Vilalba. Todo expectación.
Con esas, a presenza de Feijoo pasou pouco menos que desapercibida. Foi o segundo prato do universo da centrodereita galega, algo ao que non está todavía acostumado. Defendeu o proxecto do Gaiás, como non ía ser menos, pero o que poucos imaxinaban era o que posteriormente dixo Fraga.
O ex-presidente asumiu “erros de coordinación”, algo que salta á vista vendo o desfase orzamentario. Pero ao mesmo tempo, descargou culpas a compañeiros do Executivo popular daquel momento, e mais en concreto, os titulares de Economía e Cultura, Orza e Pérez Varela.
Mais como en toda boa comida, faltaba o postre. E o postre veu da man dun arquitecto alemán, con aspecto chinés e o único ao que non lle gustou a proposta de Eisenmann, ata o punto de votar en contra cando integraba o xurado. Wilfried Wang elevou a 600 millóns de euros (100.000 millóns das antigas pesetas) o custo da obra. Só do remate da obra.
A Wang non se lle escapou que os 700.000 metros cadrados do Gaiás haberá que enchelos de contidos, limpalos, darlle luz e o máis importante, promocionalos internacionalmente para lle obter rendabilidade. O traballo da comisión céntrase no pasado, pero o arquitecto non deixou de falar do futuro. De aquí a 50 anos. Outra mentalidade, quizais?
Out
23
Pasada a resaca dos Orzamentos da Xunta, a actualidade política derivouse cara outros temas. Por un lado, Anxo Quintana vén de botar outra vez un pouco de sal sobre a ferida dos emigrantes, esa que leva anos aberta e que se precisa dun consenso amplo para solucionala. E por agora non o hai. Pero esa non é a cuestión.
O outro tema de debate está estes días no Parlamento. Máis en concreto, no embarazo da deputada do PP Amparo González. Nun estado de xestación moi avanzado, é de esperar que lle toque en breve coller a baixa por maternidade. E os días que estea de baixa, non acudirá o Parlamento. E loxicamente, non poderá votar. Aí está o cuestión.
Para o caso práctico, o resultado das axustadas votacións non ten porqué variar. PSdeG e BNG suman 38, e o PP, 37. Neste caso, o PP pasaría a ter 36. Nada cambiaría.
Pero o partido de Feijoo acaba de presentar unha iniciativa interesante, na que pide a posibilidade de delegar o voto a outra persoa neste tipo de circunstancias, de tal xeito que González poida votar dende a súa casa.
O curioso do tema é que na exposición de motivos, o PP comentaba a modo de anécdota -pero cunha interesante reflexión- que as que en realidade non podían quedar embarazadas eran as deputadas nacionalistas ou socialistas. O axustado da maioría do Bipartito, din os populares, o impediría.
Polo de agora xa ten ocorrido unha cousa semellante. Nunha ocasión, o deputado Lage Tuñas chegou tarde a unha votación e non puido participar nela. Con todo, e en caso de empate técnico (como foi o caso), o voto da presidenta do Parlamento serviu para decidir esa votación.
Ora ben, que pasaría se dúas deputadas do bipartito quedan embarazadas en datas similares? A cada vez maior presenza da muller, e cada vez de menor idade, na Cámara incrementa as posibilidades de que suceda isto. Dende logo, xa teñen cambiado os tempos en que a Pasionaria foi deputada nas primeiras Cortes democráticas. Outros tempos, señores.
Hai quen tamén opina que o máis lóxico sería unha substitución temporal por outro deputado, neste caso o seguinte na lista na que estaba incluida a embarazada. Está por debatir o tema…
Pero decidan o que decidan, cómpre poñer solución a isto. Máis que nada, porque tal e como está a demografía en Galicia, non é plan que as nosas señorías se absteñan de traer fillos ao mundo polo mero feito de non perder unha votación parlamentaria. Ou acaso queren impedir a conciliación da vida laboral e familiar? Menudo exemplo!
Out
2
A proposta de referendo lanzada por Ibarretxe a pasada semana está monopolizando o debate político. Pero pode producir un efecto máis importante: pode facer pivotar as eleccións de marzo sobre o conflito identitario, sobre todo naquelas nacións do Estado nos que este conflito é máis forte, Catalunya, Euskadi e, con dúbidas, Galicia. É un discurso no que o PNV móvese moi ben (acadou os seus mellores resultados coincidindo coa ofensiva nacionalista do segundo goberno Aznar), o mesmo que o PP, que busca desesperadamente temas cos que atacar a Zapatero, así como o nacionalismo catalán; ERC intentará repetir os fenomenais resultados que lle brindou o acoso do PP e a prensa conservadora en 2004, mentres que CiU buscará recuperarse acusando a Zapatero e ao PSC de incumprir as súas promesas cara a Catalunya, tanto na xestión das infraestruturas e transportes, coma no caso do Estatut.
A proposta de Ibarretxe está condenada a fracasar. En primeiro lugar porque non pasaría de ser unha consulta simbólica, e en segundo lugar porque o PNV volve trabucarse ao lanzar un discurso rancio, tradicionalista, propio doutro século, moi diferente do que é hoxendía Euskadi e o propio nacionalismo vasco. De feito, dificilmente atopará o apoio de EA, Aralar, Ezker Batua e moito menos o da esquerda abertzale. Pero é que a proposta de Ibarretxe só busca a cohesión interna do propio PNV e maximizar os seus resultados electorais en marzo, que serán mellores canto máis dura sexa a resposta dos partidos e dos medios de comunicación en Madrid.
¿E o PP? Contentísimo. Por fin ten un tema co que facer oposición ao PSOE. Os debates identitarios favoréceno e mobilizan o seu voto. De feito, xa lanzou “Somos España”, a súa campaña nacionalista (un nacionalismo rancio, antiguo e conservador, exactamente igual que o de Ibarretxe).
Set
12
As tres formacións políticas deron luz verde onte á posta en marcha dunha comisión parlamentaria sobre a Cidade da Cultura. Goberno e oposición acudirán á mesma coas súas cartas, e todos cren que poden gañar. Socialistas e nacionalistas tentarán levar o debate ao pasado. Os populares, ao presente. A batalla está servida.
Pero horas máis tarde, os socios de Goberno en San Caetano rexeitaban a creación doutra comisión, neste caso para investigar a adxudicación das obras de desdobramento dunha das estradas máis tráxica da historia viaria galega.
Visto o visto, xurden as dúbidas. Non só pola capacidade que teñen as comisións de investigación que se crean nun Parlamento (en calquera). Ese é un mal endémico, pero analizando como funcionaron as do Yakolev ou do 11-M nas Cortes, semella evidente que supoñen un auténtico dispendio de tempo e de espectativas. Pode que en Estados Unidos funcionen, pero alí -por haches ou por bes- si cumpren unha función. Alí si se depuran responsabilidades, e non as toman a cachondeo.
En todo caso, a cuestión é outra. A marea de comisións parlamentaria iniciada en Galicia debería levar consigo outra reflexión. ¿Que é o que se debe investigar no Parlamento? ¿Ata onde baixamos o listón?
Por exemplo, as nosas señorías dixeron que SI a investigar as responsabilidades políticas na Cidade da Cultura, pero rexeitaron investigar os incendios forestais en prol dunha comisión de estudo, na que non participou o PP e que se acabou convertindo nunha auténtica inutilidade.
Máis. O Parlamento di que NON á investigación da Vía do Barbanza, logo de que o PP denunciase xa fai un ano unha presunta manobra política para beneficiar a o grupo Sacyr en contra de San Jose, cun coste adicional de 30 millóns de euros. En troques, opta por un SI para investigar o sucedido na Vía do Salnés, famosa pola comparecencia de Cuiña na que se negou a responder á maioría das preguntas efectuadas polos parlamentarios. Porque isto, por sorte ou por desgraza, non é América.
A pregunta é, que criterio debe rexir para que un asunto político sexa investigado polo Parlamento? Ou simplemente conta a opinión dos grupos que sustentan o Goberno, sexa cal sexa a cor política deste?
Set
5
Na Xunta de Portavoces, ese organismo de decide os asuntos que se tratarán nos plenos parlamentarios, falouse moito onte da Cidade da Cultura. Seica hai acordo para investigar nunha comisión parlamentaria un asunto que estaría moito mellor nos tribunais, porque a comisión non pode multar a ninguén, nin metelo no caldeiro tampouco, por moitos indicios de delcitos ou faltas que atope. O lobo non come carne de lobo, e ós políticos non lles gusta meter ós gobernos anteriores en tribunais, por se acaso lles fan o mesmo a eles nun futuro.
Pero na Xunta de Portavoces revelouse outra noticia que pasou desapercibida entre o rebumbio do Gaiás: Manuel Ruíz Rivas, que ata o de agora era viceportavoz do PP, substituíu a Xosé Manuel Barreiro como voceiro do Grupo Popular no Hórreo. A cadeira do portavoz, aínda que non reporta un poder real, é moi cotizada porque garante que un vai saír moito nos medios de comunicación. Cando Barreiro apoiou a Núñez Feijóo para ser o sucesor de Fraga, obtivo para el unha vicepresidencia do PP con máis ben poucas competencias, o dereito a facer o que quixera na provincia de Lugo (por exemplo, botar fóra a Cacharro Pardo) e a portavocía do Grupo Parlamentario, o cargo con máis visibilidade despois do de líder supremo.
Porén, Barreiro viuse obrigado a recoller velas tras as municipais e a enorme cagada que supuxo perder a Deputación de Lugo, algo que só prevían as enquisas máis optimistas do PsdeG e no que o enfrontamento con Cacharro tivo abondo que ver. O PP en xeral, e Feijóo en particular, non lle dedicaron nin siquera unha lagrimiña de despedida, aló marchaba un dos poucos que, en teoría, se saía da líña actual do partido, unha liña que comeza na engominada cabeza de Feijóo e remata nas mesmas barbas de Rajoy.
Tras a retirada do home do ‘boirrete’, o PP gardou un silencio absoluto sobre quen o subtituiría (encantalle iso de gardar silencio sobre os asuntos internos, ao PP). Mesmo se especulaba coa posibilidade de que o propio Alberto Núñez asumise a portavocía parlamentaria, zarandeando un pouco o equilibrio interno imposto polo pacto da sucesión entre a xente de Feijóo (anteriormente coñecidos como xente de Romay Beccaría), a xente de Barreiro e a xente de Baltar. Pero os vaticinios non se cumpriron, o voceiro en lugar do voceiro será Ruíz Rivas, un home (teóricamente) na liña ‘boirretil’, aínda que máis agresivo nas súas declaracións do que nunca foi Barreiro.
Ruíz Rivas e un (outro) coruñés para a primeira liña política, que se formou na Deputación da Coruña e no concello de Ribeira, xunto a un liberal sen escrúpulos como José Luis Torres Colomer. Tamén é un dos deputados que máis tempo levan no Hórreo, dende 1993, concretamente. É un tipo de perfil duro e de verbas aínda máis duras. Pero, por sorte, o PP non escolleu como substituto de Barreiro ao outro viceportavoz, Roberto Castro, un dos maiores demagogos que se sentan no hemiciclo. Miren que agora xa non son moi serios, pero el os debates podían terse convertido en programas de Salsa Rosa.
Ago
29
Está un pouco tolo o tempo ultimamente. No inverno non fixo frío, no verán non fixo calor. Seica o tempo tamén xira cara ao centro, “modérase”. Debe ser que está de moda. O PSOE xira ao centro, o BNG afirma que non ten ideoloxía. Curiosamente, os únicos que non están no centro son os que fuxiron cara á dereita, e así lle vai ao PP.
Por certo, se todos os partidos marchan cara á dereita, ¿non estará quedando un grande espazo baleiro na esquerda?
Ago
27
O da Cidade da Cultura colle tintes de asemellarse cada día máis ao Guadiana. Aparece e desaparece da escena política galega sen que o ninguén o poida predecir. Se cadra é pola falta de temas (orixinais) de debate, pero o certo é que estase a convertir nun tema recurrente que enche periódicos, roldas de prensa e discusións de cafetería.
A última sorpresa deuna o presidente Touriño. Cual Mago Teto, o líder do PSdeG sacou da chisteira unha comisión parlamentaria para investigar canto, como e en que se gastaron os máis de 400 millóns que en teoría téñense investido no mauseleo de Eisenmann.
A noticia foi un bombazo, porque ninguén a esperaba. Nin os principais implicados (o PPdeG, autor material do deseño e execución da obra), nin os principais afectados, o BNG, socio de Goberno do PSdeG e quen ten nas súas mans a pataca quente de rematar a Cidade da Cultura.
A cousa parécese, e moito, o tema da Vía Rápida do Salnés. O Parlamento analizará (ou alguén cre que en realidade se vai investigar?) feitos acontecidos durante o Executivo de Fraga, aínda que transcurrisen máis de dous anos dende o cambio de Goberno.
Pero hai diferenzas, vaia se as hai. O PSdeG impulsa esta comisión porque é, das tres forzas políticas, a que menos ten que perder nesta batalla. Nin lle vai, nin lle vén. Pase o que pase, aplicará aquelo de A río revolto, ganancia de pescadores. E as troitas baixan ben revoltas, logo de que o Consello da Cultura Galega dixese, coa demora propia dos organismos fiscalizadores, que as cousas se fixeron entre regular e mal, tirando a mal.
A pelota vermella lanzada por Touriño en A Fonsagrada está nos tellados de PP e do BNG. E non tardaron en chegar as reaccións.
O BNG di que si, que haberá comisión. Non había máis remedio. Negarse a que o Parlamento fale de algo que fixo o PP sería ilóxico. O problema que ven os nacionalistas é que, de rebote, o tema tamén pode salpicarlles a eles.
Pola súa parte, Feijoo ve na idea “unha maniobra” para levar o debate político onde queren os socialistas, e onde pouco pode gañar o principal partido da oposición. Os honorarios de Eisenmann ou o desfase nos orzamentos son temas que van na contra do PP. E a posibilidade de ver comparecer a Pérez Varela no Parlamento dificulta a intención dos populares de pasar páxina respecto ao Executivo anterior.
