Arquivo para a categoría psoe.
Feb
2
Que non se alarme ningún lector, non. O bipartito goza da mesma saúde que hai unha semana, e hai un mes. O que pasa é que os cruces de acusacións entre nacionalistas e socialistas empezan a ter tal magnitude que, de aquí en adiante, non lles quedará máis remedio que convivir como inimigos íntimos, como Sabina e Fito Páez. Amigos sobre a moqueta de San Caetano. Inimigos nos mítines electorais.
Esta é a primeira ocasión en que os socios de Goberno na Xunta loitarán face to face, diante dos medios e con luz e taquígrafos. Ata agora, o único proceso electoral fora o das municipais, no que apenas trascenderan liortas de importancia. Entroutros motivos, porque tampouco tiña moito sentido tirarse a louza entre eles e, días despois, verse obrigados a pactar en boa parte dos concellos galegos.
Pero as xerais son diferentes. O BNG non precisa dos socialistas para nada. E Zapatero, por moi axustado que estea o resultado final, pouco lle ten o que acaden os nacionalistas no Congreso. Moi, moi axustadas terán que estar as contas para que o PSOE precise do nacionalismo galego, aínda que isto non significa que o BNG non poida ser decisivo en Madrid. Pero ben saben na sé nacional de Rodríguez de Viguri que iso de non xogar con dúas barallas (estilo CiU ou PNV), adaptables a calquera ideoloxía e pacto, réstalle capacidade de decisión á formación frontista. Iso, engadido ao número de escanos, claro.
E con estas, empezaron os golpes. A Quintana non lle gustou o dos 400 euros de ZP. Pouco tardou o xefe de Organización dos socialistas, Ricardo Varela, en comparar esa medida co salario de liberdade que promove a Vicepresidencia. A crítica de Quintana “ten moito que ver” coa campaña electoral, dixo o político lucense.
E a cousa, lonxe de amainar, continúa. Agora toca plano acuícola. Hoxe mesmo, o BNG ofreceulle un pacto ao PSdeG para modificalo deixando tres piscifactorías. Esa proposta non foi ben acollida polos socialistas, que lles acusan de “airear” os trapos sucios do Goberno fóra de San Caetano.
Tendo en conta que aínda un mes para a cita electoral… alguén da máis?
Dec
11
Finalizada a Comisión do Gaiás, as conclusións elaboradas por socialistas e nacionalistas sitúan a Jesús Pérez Varela en pleno centro do eixo do mal. O ex-conselleiro de Cultura vive nun segundo plano, grazas as xenerosas retribucións que recibe como membro do Consello de Administración da CRTVG. Pero a que fora oposición, e agora goberna Galicia, pretende por todos os medios recolocar a Pérez Varela nas portadas dos xornais.
O demoledor dictame da comisión só é un aviso a navegantes. Pouco importa que esas conclusións, en certa medida, xa estivesen prefixadas semanas antes de que comparecese o máximo responsable da execución da Cidade da Cultura. Todo documento no que aparece a palabra Fiscalía contén, en principio, unha especie de bomba de reloxería no seu envoltorio. Quen saiba xogar mellor con ela obterá réditos. E os demais, corren o risco de que lles estoure na faciana sen enterarse.
A estratexia dos socios de goberno parece clara: sinalar a Pérez Varela como cabeza de turco do Gaiás. E contrariamente ao que agardaba o PP, o punto forte do dictame está no post-Fraguismo. Concretamente, na creación dunha empresa (Chuvieira) liderada polo mesmo Pérez Varela, e con presuntos vínculos coas adxudicacións da Cidade da Cultura.
Mentres, o Partido Popular tiña tamén unha liña de acción preparada: a inacción do bipartito na posterior xestión do Gaiás. Colocada a primeira pedra a principios de 2001, a Xunta xa fala de 2012 como data de remate. E cada ano que pase será utilizado polo PP como proba da suposta paralización que voa por riba dos tellados deseñados por Eisenman.
Preguntas no aire, sobre a oposición: ¿Manterá o PP ese distanciamento respecto a Pérez Varela? ¿Actuará a Fiscalía, e de non ser así, levará algún dos partidos o caso diante dos tribunais?
Pregunta, sobre o Goberno: ¿Deixará de levar o PSdeG o papel predominante na nova defensa do Gaiás? ¿Pasará o BNG a liderar o novo proxecto, tendo en conta que controla a Consellería de Cultura e máis a de Innovación?
E unha cousa máis. Ollo á suposta financiación do Goberno central no proxecto. Hoxe mesmo, César Antonio Molina negou tal posibilidade, pese a que en agosto situou o Gaiás como lugar clave nos actos de celebración do segundo centenario da independencia iberoamericana. Iniciativas si. Colaboración, tamén. Pero cartos…
Out
23
Pasada a resaca dos Orzamentos da Xunta, a actualidade política derivouse cara outros temas. Por un lado, Anxo Quintana vén de botar outra vez un pouco de sal sobre a ferida dos emigrantes, esa que leva anos aberta e que se precisa dun consenso amplo para solucionala. E por agora non o hai. Pero esa non é a cuestión.
O outro tema de debate está estes días no Parlamento. Máis en concreto, no embarazo da deputada do PP Amparo González. Nun estado de xestación moi avanzado, é de esperar que lle toque en breve coller a baixa por maternidade. E os días que estea de baixa, non acudirá o Parlamento. E loxicamente, non poderá votar. Aí está o cuestión.
Para o caso práctico, o resultado das axustadas votacións non ten porqué variar. PSdeG e BNG suman 38, e o PP, 37. Neste caso, o PP pasaría a ter 36. Nada cambiaría.
Pero o partido de Feijoo acaba de presentar unha iniciativa interesante, na que pide a posibilidade de delegar o voto a outra persoa neste tipo de circunstancias, de tal xeito que González poida votar dende a súa casa.
O curioso do tema é que na exposición de motivos, o PP comentaba a modo de anécdota -pero cunha interesante reflexión- que as que en realidade non podían quedar embarazadas eran as deputadas nacionalistas ou socialistas. O axustado da maioría do Bipartito, din os populares, o impediría.
Polo de agora xa ten ocorrido unha cousa semellante. Nunha ocasión, o deputado Lage Tuñas chegou tarde a unha votación e non puido participar nela. Con todo, e en caso de empate técnico (como foi o caso), o voto da presidenta do Parlamento serviu para decidir esa votación.
Ora ben, que pasaría se dúas deputadas do bipartito quedan embarazadas en datas similares? A cada vez maior presenza da muller, e cada vez de menor idade, na Cámara incrementa as posibilidades de que suceda isto. Dende logo, xa teñen cambiado os tempos en que a Pasionaria foi deputada nas primeiras Cortes democráticas. Outros tempos, señores.
Hai quen tamén opina que o máis lóxico sería unha substitución temporal por outro deputado, neste caso o seguinte na lista na que estaba incluida a embarazada. Está por debatir o tema…
Pero decidan o que decidan, cómpre poñer solución a isto. Máis que nada, porque tal e como está a demografía en Galicia, non é plan que as nosas señorías se absteñan de traer fillos ao mundo polo mero feito de non perder unha votación parlamentaria. Ou acaso queren impedir a conciliación da vida laboral e familiar? Menudo exemplo!
Set
12
As tres formacións políticas deron luz verde onte á posta en marcha dunha comisión parlamentaria sobre a Cidade da Cultura. Goberno e oposición acudirán á mesma coas súas cartas, e todos cren que poden gañar. Socialistas e nacionalistas tentarán levar o debate ao pasado. Os populares, ao presente. A batalla está servida.
Pero horas máis tarde, os socios de Goberno en San Caetano rexeitaban a creación doutra comisión, neste caso para investigar a adxudicación das obras de desdobramento dunha das estradas máis tráxica da historia viaria galega.
Visto o visto, xurden as dúbidas. Non só pola capacidade que teñen as comisións de investigación que se crean nun Parlamento (en calquera). Ese é un mal endémico, pero analizando como funcionaron as do Yakolev ou do 11-M nas Cortes, semella evidente que supoñen un auténtico dispendio de tempo e de espectativas. Pode que en Estados Unidos funcionen, pero alí -por haches ou por bes- si cumpren unha función. Alí si se depuran responsabilidades, e non as toman a cachondeo.
En todo caso, a cuestión é outra. A marea de comisións parlamentaria iniciada en Galicia debería levar consigo outra reflexión. ¿Que é o que se debe investigar no Parlamento? ¿Ata onde baixamos o listón?
Por exemplo, as nosas señorías dixeron que SI a investigar as responsabilidades políticas na Cidade da Cultura, pero rexeitaron investigar os incendios forestais en prol dunha comisión de estudo, na que non participou o PP e que se acabou convertindo nunha auténtica inutilidade.
Máis. O Parlamento di que NON á investigación da Vía do Barbanza, logo de que o PP denunciase xa fai un ano unha presunta manobra política para beneficiar a o grupo Sacyr en contra de San Jose, cun coste adicional de 30 millóns de euros. En troques, opta por un SI para investigar o sucedido na Vía do Salnés, famosa pola comparecencia de Cuiña na que se negou a responder á maioría das preguntas efectuadas polos parlamentarios. Porque isto, por sorte ou por desgraza, non é América.
A pregunta é, que criterio debe rexir para que un asunto político sexa investigado polo Parlamento? Ou simplemente conta a opinión dos grupos que sustentan o Goberno, sexa cal sexa a cor política deste?
Ago
29
Está un pouco tolo o tempo ultimamente. No inverno non fixo frío, no verán non fixo calor. Seica o tempo tamén xira cara ao centro, “modérase”. Debe ser que está de moda. O PSOE xira ao centro, o BNG afirma que non ten ideoloxía. Curiosamente, os únicos que non están no centro son os que fuxiron cara á dereita, e así lle vai ao PP.
Por certo, se todos os partidos marchan cara á dereita, ¿non estará quedando un grande espazo baleiro na esquerda?
Ago
27
O da Cidade da Cultura colle tintes de asemellarse cada día máis ao Guadiana. Aparece e desaparece da escena política galega sen que o ninguén o poida predecir. Se cadra é pola falta de temas (orixinais) de debate, pero o certo é que estase a convertir nun tema recurrente que enche periódicos, roldas de prensa e discusións de cafetería.
A última sorpresa deuna o presidente Touriño. Cual Mago Teto, o líder do PSdeG sacou da chisteira unha comisión parlamentaria para investigar canto, como e en que se gastaron os máis de 400 millóns que en teoría téñense investido no mauseleo de Eisenmann.
A noticia foi un bombazo, porque ninguén a esperaba. Nin os principais implicados (o PPdeG, autor material do deseño e execución da obra), nin os principais afectados, o BNG, socio de Goberno do PSdeG e quen ten nas súas mans a pataca quente de rematar a Cidade da Cultura.
A cousa parécese, e moito, o tema da Vía Rápida do Salnés. O Parlamento analizará (ou alguén cre que en realidade se vai investigar?) feitos acontecidos durante o Executivo de Fraga, aínda que transcurrisen máis de dous anos dende o cambio de Goberno.
Pero hai diferenzas, vaia se as hai. O PSdeG impulsa esta comisión porque é, das tres forzas políticas, a que menos ten que perder nesta batalla. Nin lle vai, nin lle vén. Pase o que pase, aplicará aquelo de A río revolto, ganancia de pescadores. E as troitas baixan ben revoltas, logo de que o Consello da Cultura Galega dixese, coa demora propia dos organismos fiscalizadores, que as cousas se fixeron entre regular e mal, tirando a mal.
A pelota vermella lanzada por Touriño en A Fonsagrada está nos tellados de PP e do BNG. E non tardaron en chegar as reaccións.
O BNG di que si, que haberá comisión. Non había máis remedio. Negarse a que o Parlamento fale de algo que fixo o PP sería ilóxico. O problema que ven os nacionalistas é que, de rebote, o tema tamén pode salpicarlles a eles.
Pola súa parte, Feijoo ve na idea “unha maniobra” para levar o debate político onde queren os socialistas, e onde pouco pode gañar o principal partido da oposición. Os honorarios de Eisenmann ou o desfase nos orzamentos son temas que van na contra do PP. E a posibilidade de ver comparecer a Pérez Varela no Parlamento dificulta a intención dos populares de pasar páxina respecto ao Executivo anterior.
Xull
29
Para os que busquen paralelismos entre os temas de debate na política estatal e na galega, aquí os están. Aquí e alá fálase de política económica. Prosigue a bonanza, e os dirixentes aproveitan a ocasión para dicir alto e claro que os deberes están feitos. Porque os presidentes Zapatero e Touriño prefiren falar de cifras e porcentaxes, unha vez que xa está fóra do debate a negociación con ETA (en Madrid) e a reforma do Estatuto (aquí).
As cifras non enganan. Primeiro foi Zapatero, quen tirou dos números antes de pechar o curso e marchar de vacacións ás illas. O Goberno eleva a previsión de crecemento, ao tempo que o paro quédase por debaixo do 8%. Sexa (ou non) continuación dos réditos económicos da era Aznar, ten toda a pinta de que a economía dará moito que falar ata que empece a precampaña das xerais, á volta do verán.
E en Galicia, outro tanto do mesmo. Se o de Zapatero foi o venres, Touriño preferiu ir primeiro á praia e posteriormente, en Moraña, tamén tirou de cifras. De feito, centrou o seu discurso no que serán os presupostos de 2008, cando aínda acaba de empezar o segundo semestre de 2007.
As melloras novas veñenlle da man do seu colega Ricardo Varela, conselleiro de Traballo e número 2 do PSdeG na comunidade. Aproveitando a Festa do Carneiro ao Espeto para lembrar aos alí presentes, entre bocado e bocado, que Galicia rexistra a taxa de desemprego máis baixa dos últimos 24 anos, e cunha cifra récord de ocupación. Olvidado o fracaso do Estatuto, o Goberno bipartito cumpre os dous anos de vida e chega ao ecuador do lexislatura cunha racha de cifras moito mellores das que agardaban uns e outros. Se o lume o permite, augúrase un verán tranquilo nos despachos de San Caetano.
Xun
19
Nestes días en que tanto se está a falar da Transición (dende agora e até o 2012 agárdannos unhas cantas conmemoracións de “30 anos de”), é bo lembrar un dos seus elementos máis orixinais, con respecto a outros procesos semellantes. En 1976 as Cortes Franquistas votaron a súa extinción, o que se acabou coñecendo como o harakiri político. A Lei para a Reforma Política implicaba a disolución das Cortes e a celebracións de eleccións democráticas; supoñía a transición da ditadura á democracia, “da lei á lei, pasando pola lei”. O franquismo debatiu a súa desaparición orgánica, e votou “si”.
Lembro isto estes días nos que tamén se está debatendo en Galicia a desaparición das Deputacións, restos dunha estrutura centralizada do Estado anterior ao “Estado das Autonomías”. Os partidos que apoian a eliminación destas estruturas de poder: BNG e, de xeito máis matizado, o PSOE, teñen a oportunidade de baleirar de competencias os organismos provinciais da Coruña e Lugo. A opción está aí, a opinión pública (medida en varias enquisas) apoiaría a supresión das Deputacións ou a redución das súas competencias. A pregunta é: ¿PSOE e BNG están dispostos a desfacerse dun instrumento de control político que ten demostrado manter unha influencia moi importante nos concellos de pequeno tamaño?
De igual xeito, debátese estes días a reforma do sistema do voto emigrante, de grande importancia en Galicia. O voto da emigración adoita favorecer de xeito claro ao partido que exerce o poder en Madrid e, en menor medida, en Santiago. PSOE e BNG criticaron durante anos o sistema existente, por entender que permitía unha decisiva manipulación, exercida polo partido no poder, naquel momento o PP. Agora é o PSOE quen goberna en Madrid e Santiago, e parece que a idea de cambiar un sistema que lle beneficia resúltalle menos urxente do que era.
Non é doado renunciar ao poder. Non é doado renunciar a unha vantaxe competitiva, aínda que se estea convencido da súa inxustiza.
Xun
14
PSOE e BNG están medindo moito os detalles dos seus pactos en concellos e deputacións. Saben que as vindeiras eleccións municipais comezan a gañarse ou a perderse nestes acordos, nas áreas de xestión que controle cada partido, na percepción que a cidadanía teña sobre a responsabilidade dun e outro no funcionamento dos gobernos locais.
Pero PSOE e BNG non están pensando en 2011, pensan en 2008. As eleccións xerais están aí. Non serán en outono (non parece probable un adianto electoral), pero serán en marzo, o que significa que a campaña comezará á volta de Nadal. BNG e PSOE disputan en todos os comicios un voto fronteirizo, cun comportamento dual, que nas eleccións xerais adoita desprazarse cara ao lado socialista.
A campaña xa comezou. En Madrid o PSOE iniciou a súa batalla por recuperar os seus votos máis conservadores (pactos en Navarra, encarceramento de De Juana e Otegi…). E en Galicia non quere darlle ao BNG a máis mínima oportunidade para recuperar os votos que os nacionalistas perderon en 2004. O Bloque, pola súa banda, tampouco quere ser o prexudicado nunha nova bipolarización PP-PSOE.
Van ser meses de receos e riñas entre os socios do bipartito. Estamos en campaña (de novo).
Xun
11
A situación que se deu nas pasadas eleccións, que se ven dando durante os últimos oito anos, e que ten toda a pinta de prolongarse ’sine die’, é lícita e legal pero non parece de todo xusta. Co pacto asinado esta tarde, dase luz verde aos pactos municipais entre socialistas e nacionalistas, que permitirán gobernar case un cento de concellos na comunidade.
En poucas comunidades, moi poucas –se cadra a única– case un tercio dos municipios estarán gobernados por unha lista que non é a máis votada. E isto pasa en Galicia, principalmente, por varias razóns que (todas xuntas) non se dan en ningunha outra comunidade.
Por exemplo, en poucas comunidades existe un tripartidismo tan marcado como en Galicia, no que dous das tres formacións políticas están dispostas a pactar e mesmo comparten un goberno autonómico. O espectro político é moito máis variado en Cataluña, País Vasco, Baleares ou Aragón, por poñer un exemplo.
E por outro lado, esa situación combínase co feito de que se produza nun tradicional graneiro do Partido Popular, como é Galicia, onde a lista conservadora sempre foi a máis votada nas sucesivas eleccións autonómicas, e en boa parte dos concellos.
Hai que di, e con razón, que o propio Partido Popular ten a culpa de non ser quen de pactar con outros grupos políticos, situación motivada polo seu illamento ideolóxico. Só nalgúns casos, e con partidos de tendencia por definir -como Coalición Canaria- tivo o PP a oportunidade de alcanzar pactos post electorais.
O que parece evidente é que situación en Galicia é insólita, porque en ningún outro lugar o PP gañou en tantos concellos e gobernou en tan poucos. A cousa cambiaría se, por exemplo, existise unha cuarta forza política –de centro-dereita nacionalista-rexionalista, como o que pretende ser Terra Galega– que compensase un pouco a balanza.
Pero a estas alturas, semella que a única solución a este desequilibrio pasaría por unha reforma electoral que, non obstante, non semella necesaria noutras comunidades. En Andalucía gaña o PSOE, e goberna. En Castela e León, gaña o PP e goberna. Amais, esa reforma ao PSOE só lle afecta, por exemplo, nas Illas Canarias, onde López Aguilar resultou vencedor e precisa de apoios. E en todo caso, nin socialistas nin nacionalistas están dispostos a pactar unha reforma electoral –que dese paso a unha segunda volta, ou a outro sistema onde se primasen as maiorías– que non lles beneficia.
Mentres tanto, Feijoo propuxo de novo un pacto que permita ás listas máis votadas o acceso á alcaldía. Os outros dos implicados non dixeron a súa resposta, máis semella que nada vai cambiar. E que a solución do PP pasa por buscar novos amigos cos que xuntar concelleiros e rachar a súa soidade.
