Está un pouco tolo o tempo ultimamente. No inverno non fixo frío, no verán non fixo calor. Seica o tempo tamén xira cara ao centro, “modérase”. Debe ser que está de moda. O PSOE xira ao centro, o BNG afirma que non ten ideoloxía. Curiosamente, os únicos que non están no centro son os que fuxiron cara á dereita, e así lle vai ao PP.
Por certo, se todos os partidos marchan cara á dereita, ¿non estará quedando un grande espazo baleiro na esquerda?
O da Cidade da Cultura colle tintes de asemellarse cada día máis ao Guadiana. Aparece e desaparece da escena política galega sen que o ninguén o poida predecir. Se cadra é pola falta de temas (orixinais) de debate, pero o certo é que estase a convertir nun tema recurrente que enche periódicos, roldas de prensa e discusións de cafetería.
A última sorpresa deuna o presidente Touriño. Cual Mago Teto, o líder do PSdeG sacou da chisteira unha comisión parlamentaria para investigar canto, como e en que se gastaron os máis de 400 millóns que en teoría téñense investido no mauseleo de Eisenmann.
A noticia foi un bombazo, porque ninguén a esperaba. Nin os principais implicados (o PPdeG, autor material do deseño e execución da obra), nin os principais afectados, o BNG, socio de Goberno do PSdeG e quen ten nas súas mans a pataca quente de rematar a Cidade da Cultura.
A cousa parécese, e moito, o tema da Vía Rápida do Salnés. O Parlamento analizará (ou alguén cre que en realidade se vai investigar?) feitos acontecidos durante o Executivo de Fraga, aínda que transcurrisen máis de dous anos dende o cambio de Goberno.
Pero hai diferenzas, vaia se as hai. O PSdeG impulsa esta comisión porque é, das tres forzas políticas, a que menos ten que perder nesta batalla. Nin lle vai, nin lle vén. Pase o que pase, aplicará aquelo de A río revolto, ganancia de pescadores. E as troitas baixan ben revoltas, logo de que o Consello da Cultura Galega dixese, coa demora propia dos organismos fiscalizadores, que as cousas se fixeron entre regular e mal, tirando a mal.
A pelota vermella lanzada por Touriño en A Fonsagrada está nos tellados de PP e do BNG. E non tardaron en chegar as reaccións.
O BNG di que si, que haberá comisión. Non había máis remedio. Negarse a que o Parlamento fale de algo que fixo o PP sería ilóxico. O problema que ven os nacionalistas é que, de rebote, o tema tamén pode salpicarlles a eles.
Pola súa parte, Feijoo ve na idea “unha maniobra” para levar o debate político onde queren os socialistas, e onde pouco pode gañar o principal partido da oposición. Os honorarios de Eisenmann ou o desfase nos orzamentos son temas que van na contra do PP. E a posibilidade de ver comparecer a Pérez Varela no Parlamento dificulta a intención dos populares de pasar páxina respecto ao Executivo anterior.
Ben, xa é oficial. Anxo Quintana conseguiu iniciar unha polémica estéril. O home andaba aburrido, todo agosto en Allariz tirado á bartola e entroulle gana de que falasen del os xornais de aquí e os de Madrid. E entre todas as cousas que podía facer para lograr tal obxectivo, como propoñer un referendo para a independencia segundo a moda escocesa ou subirse espido ó escenario no concerto da Banda Bassotti en Ferrol, o noso Quin escolleu pedir que todos os nenos saiban a letra do himno galego, agora que se achega o seu centenario. (vaia vostede a saber quen lle suxeriu a idea). E a xogada saíulle ben, fixéronlle caso. Demasiado, diría eu.
Porque, non nos enganemos, os himnos nacionais só son útiles só para cantar nos actos públicos, nas manifas e nos partidos de fútbol, e dá exactamente igual que os nenos (e os políticos) os saiban ou non de memoria , mentres non lles fagan comezar todas as clases (ou consellos da Xunta) cantándoo en pé e coa man no corazón. Aprenderse un poema de memoria nunca pode ser malo pero persoalmente, me preocupa moito máis que a xente descoñeza para que vale o Estatuto ou como funciona o Parlamento, aínda que ninguén semella estar interesado en que se explique iso nos plans de estudos.
Tampouco son un gran admirador de Pondal (adoito preferir poetas que non lle canten ó estupro), nin considero que unha espesa louvanza ós pinos e ós celtas “oficialice os sentimentos de Galicia”, como di Quintana. Agora ben, hai que ter pouca comprensión lectora e poucos coñecementos históricos para afirmar, como fixeron en el Mundo que Os Pinos insulta a quen non entende o galego (e non poño o enlace directo porque é un artigo de pago, que cousa). Se eu son profesor de literatura, lle pido a un rapaz que me faga un comentario de texto sobre este poema e me pon iso, ten un suspenso como unha casa. Pero vindo do diario de Pedro J., o único que sorprende é que non relacionaran a Pondal con ETA.
E, tras o rebumbio de protestas no mundo da cultura e adxacentes, chega á polémica pondaliana o ilustre galego no exilio, Mariano Rajoy, que demostra que é un verdadeiro home de rúa, capaz de ter opinións paisanas coma calquera parroquiano nunha taberna, e nos di: “Mellor estudar inglés que o himno”, deixando co cu ó aire o seu (teórico) compañeiro de partido Diego Calvo e demostrando que o seu nivel de discurso político está en números negativos. Alomenos non prometeu que incluiría o ensino de linguas estranxeiras no Plan Galicia cando sexa presidente.
De seguro que a celebración do centenario da melodía de Pascual Veiga vai ser moi divertida. Ó mellor ata opina Touriño e todo.
Levo días escoitando parvadas ao redor da organización das etapas galegas da Volta a España. Primeiro foi o PP, hai unha semana, e agora é Ciudadanos de Catalunya, que por certo repite palabra por palabra a denuncia do Partido Popular. Gañas de chamar a atención en ambos os dous casos, de aparecer nos medios, sobre todo no caso de C’s, esa fantasmagórica formación política baseada no populismo e a demagoxia máis destrutiva; unha auténtica “marca branca” do PP.
As críticas que lle fan á Consellería de Cultura e Deportes son varias: 1- Que a Volta sae de Vigo, a cidade do ex director xeral para o Deporte, Santi Domínguez. 2- Que a maior parte das chegadas e saídas teñen como escenario concellos gobernados polo BNG. E 3- Que ningún deses concellos está gobernado polo PP.
Mira que hai cousas que criticarlle ao bipartito, pero saír con isto son gañas de facer o ridículo.
Vexamos:
1. A Volta sae de Vigo porque é, con moita diferenza, a comarca con máis tradición ciclista de Galicia
2. Que eu saiba, Vigo, Santiago e Viveiro están gobernados polo PSOE, non polo BNG
3. A Volta non sae nin chega a concellos gobernados polo PP, simplemente porque o PP apenas goberna en vilas con capacidade para acoller eventos desta dimensión, agás Ribeira (13º concello de Galicia) e Lalín (22º).
Hai veces en que hai que tomar partido. Hai situacións ou conflitos sociais nos que non se pode estar en dous bandos a un tempo, aínda que a priori ambas opcións sexan respectables e importantes para determinados colectivos sociais. Nas últimas décadas estanse producindo decote choques entre dous conceptos: o da produción, ben industrial ou agrícola, entendida como crecemento económico; e o da conservación do medio ambiente. E un punto de inestable equilibro: o desenvolvemento sostible.
Nas últimas semanas os temarios informativos están inzados de conflitos sociais con esta estrutura. A nivel global temos o difícil asunto dos biocombustibles, defendidos pola administración norteamericana (necesitada de alternativas ao petróleo) e por Lula (por ser Brasil e a súa cana de azucre o principal produtor mundial); e criticados por Chávez (cuxa influencia internacional podería perigar), grupos ecoloxistas e por distintos colectivos que alertan dos perigos de potenciar unha tecnoloxía que xa fixo aumentar o prezo dos cereais un 50% e provocar fames xeneralizadas no terceiro mundo, como xa sucedeu en México.
Levei unha boa sorpresa lendo a información do día. Di Antonio López, conselleiro maior do Consello de Contas (obrigada redundancia) que o lóxico sería que houbera sancións xudiciais para os membros do ex goberno de Fraga polo ter tirado tantos cartos públicos ó lixo coa Cidade da Cultura. É a típica cousa que diría o xefe da oposición tranquilamente á hora de almorzar, pero ver esas palabras en boca do representante dun deses órganos pretendidamente independentes do Goberno non deixa de ser novidoso.
Aclaro o conto. O señor López remítese ao informe que o Consello de Contas, un organismo que se encarga de revisar os gastos da Xunta, fixo sobre o ano 2004 (e que puidemos ler a finais de xullo deste ano con velocidade funcionarial). A tal auditoría pon a caer dun burro a xestión do mausoleo do Gaiás. Evidentemente, nese período todas as críticas lle caían a Fraga, cousa doada agora que anda aló no Senado, pero nas conclusións tamén se lle daba un croque á señorita Bugallo pola indeterminación coa que se enfrontou a tan infumable proxecto.
Mentres socialistas e nacionalistas rachaban as vestiduras e trataban de deixar claro que eles non gobernaban no 2004, a CIG fixo algo realmente sensato e pediulle a Fiscalía que investigue cantas faltas e/ou delictos lles poden caer os ex gobernantes polos feitos que se detallan nese informe. E o recén nomeado conselleiro maior lle parece ben a idea.
Dubido que a CIG, sindicato nacionalista, non actuaría igual se o informe de 2006 (nos seus monitores en xullo de 2010) dálle un pau comparable á actual conselleira. Non sei se o señor Antonio López, afín ó PsdeG, estaría disposto a asinar unha auditoría tan crítica nos anos vindeiros. Pero, malos a parte, estamos ante un feito inédito neste país e neste Estado: que se lle esixa verdadeira responsabilidade aos políticos pola súa xestión.
Que eu lembre, o máis parecido que vin a unha represalia á clase política foi a dimisión de Cuiña cando o Prestige, e foi máis un sacrificio a Aznar que outra cousa. Aquí vese normal e ata correcto mangonear cartos públicos. Aquí o normal é facer teatro nos medios, non acudir ó poder xudicial. Por iso este asunto me parece digno de atención, e aínda que non foi a Xunta a que chamou ó fiscal, como tería sido correcto, polo menos comezamos a ver que un deses pretendidos órganos de control do Goberno fai o seu traballo e apoia a vía xudicial. Así é como se supón que teñen que funcionar as cousas.
¿Podemos crer que os novos conselleiros de contas van tomar en serio o seu papel? Eu non diría tanto, pero sería fermoso, e máis fermoso aínda que o fiscal se animase a presentar cargos e que lles caese unha boa sentenza a Pérez Varela e o seu gabinete. Se iso sucede, comezarei a pensar que estamos nun país civilizado no que a separación de poderes non é só un conto para nenos.
Editado: O que son as cousas. Se antes abre un a boca, antes descubre que estaba equivocado. O señor Antonio López retractouse das súas palabras e botoulle á culpa ós xornalistas de malinterpretalas (un clásico do escaqueo). El só dixo que, en algúns informes do Consello de Contas atópanse delictos, pero non ten ningún interese en que se xulgue a ninguén por eles. Total, só malversaron fondos públicos ¿Quen non fixo eso algunha vez na vida? ¡Que país este!
Nos últimos meses coñecín un pouco mellor o mundo do marketing, o político e o empresarial. O mesmo dá, pois a súa análise da realidade e os instrumentos empregados para influír nela son moi semellantes. Ambos caracterízanse pola súa simplicidade, mesmo excesiva, e a súa tendencia a esquematizar realidades complexas para avanzar na consecución de obxectivos. Na miña opinión mesmo o marketing empresarial adoitar caer nun excesivo simplismo, á hora de analizar situacións complexas.
Pero o que cada vez se está demostrando máis errado é a moda do marketing político, iniciada nos Estados Unidos nos anos oitenta. A definición académica de “Marketing Político” é a de “conxunto de técnicas de investigación, planificación, xerenciamiento e comunicación que se empregan no deseño e execución de accións estratéxicas e tácticas ao longo dunha campaña política, sexa esta electoral ou de difusión institucional”.
O problema do marketing político é que se empeña en reducir a realidade a pares de conceptos, simplificándoa até o ridículo, sen decatarse de que a realidade, a xestión da sociedade, é SEMPRE moito máis complexa. O marketing, a través dunha linguaxe artificial e tecnicista, cre atopar solucións máxicas e infalibles. E ás veces acerta, mais non sempre.
Hoxendía, na política galega e estatal ningún partido se salva do abuso destas técnicas, que están afondando no afastamento entre cidadanía e políticos, agora protexidos por un entorno matemático, controlado.
Ollo, moitos dos seus instrumentos son moi útiles e eficaces. O que ocorre con estas cousas é que se adoita caer no papanatismo, colocando o instrumento por diante da súa función.
(*) Supoño que debo desculparme pola miña prolongada ausencia. Asuntos profesionais tivéronme bastante ocupado. Pero estou de volta. Xusto agora que os políticos marchan de vacacións.
Para os que busquen paralelismos entre os temas de debate na política estatal e na galega, aquí os están. Aquí e alá fálase de política económica. Prosigue a bonanza, e os dirixentes aproveitan a ocasión para dicir alto e claro que os deberes están feitos. Porque os presidentes Zapatero e Touriño prefiren falar de cifras e porcentaxes, unha vez que xa está fóra do debate a negociación con ETA (en Madrid) e a reforma do Estatuto (aquí).
As cifras non enganan. Primeiro foi Zapatero, quen tirou dos números antes de pechar o curso e marchar de vacacións ás illas. O Goberno eleva a previsión de crecemento, ao tempo que o paro quédase por debaixo do 8%. Sexa (ou non) continuación dos réditos económicos da era Aznar, ten toda a pinta de que a economía dará moito que falar ata que empece a precampaña das xerais, á volta do verán.
E en Galicia, outro tanto do mesmo. Se o de Zapatero foi o venres, Touriño preferiu ir primeiro á praia e posteriormente, en Moraña, tamén tirou de cifras. De feito, centrou o seu discurso no que serán os presupostos de 2008, cando aínda acaba de empezar o segundo semestre de 2007.
As melloras novas veñenlle da man do seu colega Ricardo Varela, conselleiro de Traballo e número 2 do PSdeG na comunidade. Aproveitando a Festa do Carneiro ao Espeto para lembrar aos alí presentes, entre bocado e bocado, que Galicia rexistra a taxa de desemprego máis baixa dos últimos 24 anos, e cunha cifra récord de ocupación. Olvidado o fracaso do Estatuto, o Goberno bipartito cumpre os dous anos de vida e chega ao ecuador do lexislatura cunha racha de cifras moito mellores das que agardaban uns e outros. Se o lume o permite, augúrase un verán tranquilo nos despachos de San Caetano.
Presuntamente, vivimos nun Estado laico e aconfesional. Tan presuntamente como que todos os cidadáns son iguais ante a lei. Iso pon a Constitución, pero cousas como o secuestro de El Jueves por meterse co Grande Herdeiro Borbónico fannos dubidar da segunda afirmación. E cousas como a Ofrenda ó Apóstolo poñen a primeira en entredito.
Cada 25 de xullo éme imposible reprimir o repelús que me dá ver a un representante do Estado na Catedral posto de xeonllos para pedirlle cousas a un señor que, presuntamente tamén, leva 2.000 anos morto. Nas últimas décadas pasaron relixiosamente (como non) pola cerimonia o presidente da Xunta, a presidenta do Parlamento, o alcalde de Santiago, e o noso monarca constitucional desigualitario (só se cadra Xacobeo), a pedirlle os dubidosos restos mortais do Apóstolo que acabe co terrorismo, co paro, co maltratamento e que nos traía o AVE. Salta a vista que Santiago o Maior non é nada eficaz, normal, os mortos non adoitan ter moita capacidade de actuación fóra dos filmes de George A. Romero, pero en todo caso a ofrendiña serve para que o arcebispo de Compostela nos lembre, vía televisión e radio públicas, que o cristianismo é a verdade e que non seguilo podre as almas dos homes e fai que se lles caian dos dentes.
Non nego que a relixión non me inspira a máis mínima confianza ¿como darlle crédito a alguén que afirma que todo o que un precisa saber está nun só libro? Pero, fobias persoais a parte, o malo da Ofrenda de marras é un claro sometemento do poder terreal ó poder relixioso, ó máis puro estilo do Antigo Réxime, unha cerimonia que reafirma o poder social da Igrexa Católica e que, sendo estritos, podería ser impugnada como inconstitucional. ¿Por que non se anima o BNG a organizar unha recollida de sinaturas nese sentido?
Algo se move no PPdeG. Mentres os outros dous partidos con representación parlamentaria permanecen aletargados polo (presunto) verán, agás excepcións puntuais e provinciais, Feijóo está á que salta… posuído, sen dúbida, por ese extraño espírito que se chama “precampaña“.
Oprimus inter pares do PPdeG, anda máis esquizofrénico que nunca. Primero mételle dinamina a lonxeva pax lingüística e bota para atrás un decreto que antes aprobara, con argumentos tan inapelables como o que puidemos ler esta semana “Antes a lingua materna era a dos pais, non a do goberno”. ¿Vale iso tamén para os fillos dos inmigrantes marroquís e subsaharianos? Temo que nunca o saberemos.
Non contento con iso, convértese tamen no defensor e paladín de Marianosh e insiste en que hai que cambiar a Lei Electoral para que gañe o que teña máis votos, pola conta que lles ten. Tal demanda é unha versión remasterizada do clásico “en mi casa jugamos así”, pensada para facer que as únicas minorías que teñan voz sexan as minorías millonarias. Poderíase criticar máis aló, pero non é necesario cando o propio Feijóo declarou e declara (aquí mesmo, cara o medio da entrevista) que está disposto a aproveitarse da Lei que tanto lle molesta, e proponlle un (difícil) pacto ó Bloque, ó estilo dos seus compañeiros en Canarias.
Uns ollos inexpertos verían aquí unha contradicción, pero iso é porque non coñecen a Feijóo, que se explica como un sofista grego: «Lo que no puede ocurrir es que propongamos antes, durante y después de las elecciones que gobierne la lista más votada, se nos diga que no somos capaces de pactar con nadie y encima se nos prohíba pactar con alguien». E ponlle punto final ó debate: «Es muy difícil de entender y yo las cosas difíciles de entender no las entiendo».
Dentro das nosas limitadas capacidades, neste blog tentaremos facer resumo da trama desa longuísima serie que é a política galega sen resultar coñazo e esquivando os tópicos habituais na prensa, pois, de momento, non temos apoio institucional. Se non o acadamos, sodes libres de insultarnos nos comentarios.